tag:blogger.com,1999:blog-19988383843647137172011-07-28T14:18:13.628+03:00drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-34139843363630444792009-02-16T13:25:00.003+02:002009-02-16T13:45:57.269+02:00<span style="color:#333333;"><em>"Χωρίς εσένα, η ζωή θα είναι </em></span><br /><span style="color:#333333;"><em>Ένα βαρετό σερφάρισμα στο Internet"...</em> </span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Tου το είχε πει ότι αυτοί οι στίχοι την εκφράζαν ...τότε.</span><br /><span style="color:#333333;">Τότε που ήταν γεωγραφικά μακριά ο ένας από τον άλλο. </span><br /><span style="color:#333333;">Τότε που τον αγαπούσε, που έβλεπε ότι όλες οι άλλες συναναστροφές της ήταν με ανθρώπους μονοεπίπεδους, πεζούς.</span><br /><span style="color:#333333;">Και η ζωή είχε γίνει ρουτίνα. Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Ακόμα και οι έξοδοι της ήταν για δουλειά, για δημόσιες σχέσεις.</span><br /><span style="color:#333333;">Εκτός από τις ημέρες που εκείνος ερχόταν κοντά της, για δύο, για τρεις μέρες.</span><br /><span style="color:#333333;">Και μετά έφευγε και κυλούσε ο χρόνος πάλι διαφορετικά.</span><br /><span style="color:#333333;">Όχι όπως όταν ήταν μαζί. </span><br /><span style="color:#333333;">Όταν ήταν μαζί "ρουφάγανε" κάθε λεπτό σαν αχόρταγα παιδάκια, συζητώντας, ακούγοντας αγαπημένες μουσικές, παρακολουθώντας θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, κάνοντας έρωτα.</span><br /><span style="color:#333333;">Όπου κι αν βρίσκονταν, όταν ήταν μαζί , μπορούσαν να κάνουν τα πάντα, δίχως να βαριούνται, δίχως να τους ενοχλεί τίποτα.</span><br /><span style="color:#333333;">Μαζί </span> η ζωή είχε άλλα χρώματα.<br /><br />Μα η απόσταση, οι ρυθμοί της καθημερινότητας, σκότωσαν το γλυκό αυτό μαζί, το μαζί για λίγο...<br /><br />Και η ρουτίνα της έγινε ακόμα πιο δυσβάσταχτη.<br />Και οι στίχοι αυτοί, γινήκαν ζωή...<br />Μπλογκς, σελίδες με στίχους, e-books, ...facebook!<br /><br />Στο facebook γνωρίστηκε με τον Βαγγέλη.<br />Έτσι για να "σκοτώσει" την ανία της...<br /><br />Κι έμοιαζε σε τόσα πολλά με εκείνον...<br /><br />Άκουγαν τις ίδιες μουσικές, έβλεπαν τις ίδιες ταινίες.<br />Μέχρι που είχε σπουδάσει στην πόλη του, στην πόλη που μισούσε τόσο πολύ γιατί ήταν τόσο μακριά...<br /><br />...ο Βαγγέλης δεν της είπε ποτέ ότι τις προηγούμενες του σχέσεις τις έλεγαν Νεφέλη...<br /><span style="color:#333333;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-3413984336363044479?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-64076096594068220902008-12-09T21:00:00.000+02:002008-12-09T23:50:23.860+02:00Σαν σήμερα...<br />ακριβώς δέκα χρόνια πριν<br />Εκείνη<br />θα περνούσε για πρώτη φορά την πόρτα του σπιτιού του<br />θα έμπαινε στη ζωή του<br />θα γινόταν το σημαντικότερο κομμάτι της...<br /><br />Δυο άνθρωποι<br />ξένοι<br />γνωστοί από πάντοτε<br />θα σταματούσαν το χρόνο εκείνη τη βραδιά<br />με κρασί και με ποίηση<br />εκείνος θα της έλεγε τα όνειρά του<br />εκείνη θα του τραγουδούσε<br />θα του έλεγε τα δικά της...<br /><br />Δυο άνθρωποι<br />ξένοι<br />που θαρρείς πώς ήταν γνωστοί από πάντοτε<br />θα μοιραζόταν κοινά όνειρα<br />με κρασί και με ποίηση<br />ερωτευμένοι<br />εν τη απουσία του έρωτα...<br /><br />Δέκα χρόνια πριν<br />μια νύχτα βροχερή<br />9 Δεκεμβρίου 1998<br />τότε που το σήμερα φάνταζε υπερβολικά μακρυνό<br />για να μιλάμε γι'αυτούς τους δυο...<br /><br />9 Δεκεμβρίου 2008<br />τώρα που είν' αργά να μιλάμε γι'αυτούς τους δυο...<br /><br />(Να είσαι καλά όπου κι αν βρίσκεσαι...)<br /><em><br />θα ακουγόταν (αν τα κατάφερνα) τα another night in και tiny tears των tindersticks καθώς και το don't forget to remember των puressence και το μπλουζ του αποχωρισμού του Παύλου</em> αυτά για να μη φτιάξω ολόκληρο πρόγραμμα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-6407609659406822090?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-70988025522861800082008-12-06T17:53:00.002+02:002008-12-06T18:04:45.818+02:00Τον μίσησα από την πρώτη στιγμή που τον είδα!<br />Όχι!<br />Δεν τον ήξερα καθόλου, πρώτη μου φορά που τον έβλεπα!<br />Δεν ήταν τα φιμέ του τζάμια, το εκκεντρικό του χρώμα, οι χωριάτικες αεροτομές, ούτε οι διπλές εξατμίσεις κι ο θόρυβος που έκανε.<br />Για κακή μου τύχη έστριβε όπου σκόπευα να στρίψω κι εγώ.<br />Πάντοτε με τον ίδιο εκνευριστικό τρόπο, σχεδόν με μηδενική ταχύτητα και δίχως καν να βγάζει φλας.<br />Και σε κάθε φανάρι, ενώ γκάζωνε επιδεικτικά δίχως ταχύτητα, έτσι για να μας θυμίζει πόσο ακόμα ενοχλητικός μπορεί να γίνει, έφευγε σαν να διαρκεί κάθε φανάρι αιώνες κι εκείνος ο μόνος που κυκλοφορεί.<br />Κι εκείνα τα φρεναρίσματα δίχως λόγο καθώς περνούσε δίπλα από παρκαρισμένα οχήματα!<br />Θεέ μου!<br />Πόσο τον μίσησα!<br /><br />Έστριβα όπου έστριβε. Κι ας είχα παρεκλίνει της πορείας μου.<br />Και τον έβριζα, και χειρονομούσα.<br />Τελικά σταμάτησε έξω από ένα σπίτι, μονοκατοικία απόμερη.<br />Σταμάτησα κι εγώ.<br />Μα δεν έβγαινε από το αμάξι του.<br />Έτσι, τρελαμένος από τα νεύρα μου, βγήκα εγώ.<br />Βρίζοντας πλησίασα στο παράθυρό το.<br />Το άνοιξε...<br /><br />...και με πυροβόλησε...<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_wMa_t5cBgY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_wMa_t5cBgY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />(offspring - bad habbit)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-7098802552286180008?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-55354134893963647992008-06-12T21:39:00.002+03:002008-06-12T22:12:46.194+03:00"Από μικρός έτρεφα μεγάλη απέχθεια για τους γάμους. Θυμάμαι τους γονείς μου να με σέρνουν με το ζόρι στις εκκλησίες και στη συνέχεια στα διάφορα κέντρα διασκεδάσεως για το γάμο του τάδε ή του δείνα συγγενή ή οικογενειακού φίλου, δηλαδή ανθρώπων με τους οποίους ουδεμία σχέση είχα ή επιθυμούσα. Άλλωστε με τους συγγενείς μου ουδεμία σχέση είχα από εκείνα τα χρόνια ήδη, οι δε οικογενειακοί μας φίλοι δεν είχαν συνομήλικα με εμένα παιδιά ή και αν τύχαινε να έχουν μου ήταν εντελώς αδιάφορα και άγνωστα.<br /><br />Με την πάροδο των χρόνων η απέχθειά μου προς αυτή την τελετή μεγάλωνε παράλληλα με εμένα.<br />Τις περισσότερες φορές ήμουνα καλεσμένος από υποχρέωση όπως συνηθίζουν να λένε ή λόγω επαγγελματικής πολιτικής ή ακόμα και λόγω κανονικής πολιτικής.<br />Εντάξει, είχα και φίλους που παντρευτήκαν και συμμεριζόμουν την χαρά τους όπως την έβλεπα στα πρόσωπά τους και στις κουβέντες τους. Άλλο πράγμα όμως η χαρά και άλλο αυτό το πανηγύρι που αποκαλείτε γάμος, αυτή η εμπορευματοποίηση της χαράς, το γλέντι των συμπεθέρων εις βάρος του ζευγαριού.<br /><br />Ευτυχώς ο καλύτερος μου φίλος και συνέταιρός μου μοιραζόταν μαζί μου την ίδια άποψη περί γάμων. Έτσι, ειδικά αφού γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι θα ήμασταν ταυτόχρονα προσκεκλημένοι σε κάθε μελλοντικό γάμο, είχαμε αποφασίσει να περνάμε το δυνατόν καλύτερα σε αυτές τις εκδηλώσεις. Πώς; <br />Από τη στιγμή που κανένας μας δεν είχε μόνιμη σύντροφο -βοηθούσε ιδιαίτερα σε αυτό η ιδέα που είχαμε για τους γάμους, πέραν του γεγονότος ότι ποτέ δεν ήθελα συνοδό για να μην της μπαίνουν ιδέες!- μπορούσαμε άνετα να αναλωνόμαστε στην εξεύρεση νέων ερωτικών παρτενέρ και στην κατανάλωση τεραστίων ποσοτήτων αλκοόλ. Ο μεν δεύτερος στόχος ήταν πάντοτε εύκολος' το αλκοόλ ρέει πάντοτε άφθονο σε τέτοιες εκδηλώσεις. Ο δε πρώτος στόχος, συνεπικουρούμενου του αλκοόλ που πάντοτε "ρίχνει" τα standards, ήταν σχεδόν πάντα και αυτός εύκολος, καθώς σε τέτοιες κοινωνικές εκδηλώσεις οι ελεύθερες γυναίκες γίνονται εύκολος στόχος για κάποιους σαν και εμάς.<br /><br />Αποτέλεσμα της στρατηγικής αυτής ήταν να συμπαθήσω τους γάμους! 'Οχι όμως για τους ίδιους λόγους που θα τους συμπαθούσε ο κάθε ενάρετος συμπολίτης μας!!!<br />Έτσι καταφέραμε, εγώ και ο κολλητός μου, να περνάμε αρκετά ικανοποιητικά στους γάμους που μας καλούσαν, μειώνοντας τον χρόνο ζωής του συκωτιού μας και αυξάνοντας τον αριθμό των εφήμερων σχέσεων μας.<br /><br />Όλα αυτά όμως μέχρι που εκείνος αποφάσισε να περάσει στην άλλη όχθη! Με κάποια μάλιστα που γνώρισε σε έναν γάμο. Με ένα υποψήφιο θύμα που μετατράπηκε σε θύτη ενός ορκισμένου εργένη. <br />Η σχέση της μίας βραδιάς κατέληξε σε σοβαρή σχέση και τώρα, λίγους μόνον μήνες μετά οδηγούσε στην εκκλησία!<br />Γι' αυτό την σκότωσα..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-5535413489396364799?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-90664479658260781202008-05-06T10:25:00.003+03:002008-05-06T10:46:36.566+03:00Είχε κάνει τη διαδρομή από το σπίτι του στο δικό της και το αντίστροφο εκατοντάδες φορές. Με κίνηση και χωρίς κίνηση. Νηφάλιος και μεθυσμένος. Ευτυχισμένος και δυστυχισμένος. Ήξερε κάθε εναλλακτική διαδρομή, είτε για να αποφεύγει τους μπάτσους, είτε για να ξεγλυστράει από τα μπλοκαρίσματα.<br />Πάντοτε 15 με 20 λεπτά...<br /><br />Έτσι ήξερε ότι το να φύγει από το σπίτι της, να επιστρέψει στο δικό του, να πάρει μαζί του όσο μαύρο είχε απομείνει στην καβάντζα του και να γυρίσει κοντά της σε 30 λεπτά ήταν ακραίως οριακό.<br />Την έβλεπε όμως πολύ ευτυχισμένη, όσο ευτυχισμένη λάτρευε να την βλέπει. Και ήθελαν να καπνίσουν και άλλο, να διατηρήσουν αυτή τους την ευφορία. Αύριο θα ήταν πολύ αργά. Εκείνη θα έφευγε, θα πήγαινε να βρει κάποιον άλλο, εκείνον που δήλωνε ερωτευμένη μαζί του κι ας ήξερε ότι αυτόν αγαπούσε πραγματικά. Κι αυτός θα πήγαινε να βρει κάποιαν άλλη, κάποια που ήξερε ότι κορόιδευε με το να είναι μαζί της, κάποια που θα παρατούσε αύριο κιόλας μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση, μιας και αυτός παραδεχόταν ότι αυτήν αγαπούσε πραγματικά.<br /><br />Ο χρόνος είχε ξεκινήσει να κυλάει από την ώρα που βγήκε από το σπίτι της.<br />Ξεκίνησε να οδηγάει όσο πιο γρήγορα μπορούσε.<br />Χτύπησε το τηλέφωνό του, η φωτογραφία της στην οθόνη<br />"Που είσαι;" ρωτούσε η μεθυσμένη φωνή της στην άλλη άκρη.<br />"Δεν παίζεις σωστά" της απάντησε<br />"Γιατί;"<br />"Γιατί έχουμε βάλει ένα στοίχημα και με παρενοχλείς"!<br />"Μου έλειψες"<br />"Σε 25 λεπτά θα είμαι εκεί. Σε κλείνω"...<br /><br />Δεν ήταν τα ναρκωτικά. Το ήξερε ότι την αγαπούσε περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό. θα έπαιρνε το stuff, θα γύριζε κοντά της και θα προσπαθούσε να ξεδιαλύνει την ιστορία. Έπρεπε...<br />Κι έπρεπε να είναι όλα ή τίποτα. Κι ας φοβόταν το τίποτα...<br /><br />Σήκωσε το κινητό του να κοιτάξει ξανά την φωτογραφία της.<br />Δεν πρόσεξε το αυτοκίνητο που παραβίαζε το απέναντι STOP...<br /><br />(στο cd έπαιζε το Dicks slow song των Tindersticks:<br /><br /><b><span class="txt_1">Don't bring that stuff to bed<br />I've gotta fall with a clear head<br />Don't tell me of those mirrors<br />I'll show you what you want to see<br />Pay no mind to those voices<br />I'll show you what you want to hear<br /><br />Of course, it doesn't matter what you see<br />You're beautiful to me<br />It doesn't matter what they say<br />I want you anyway<br /><br /> So we live in the city Come over here<br />No, leave on the light<br />Beautiful things get run down<br />There's no more to say To let you know it's alright<br />There's a fine door that you open<br />There's no door<br />There's no option<br />You knew this from the start<br />You made a fist around your heart<br />I don't need to know<br />But she must want to show me<br />It's just for yourself<br />I can't forgive you anything<br />It doesn't matter what you see<br />You're beautiful to me<br />It doesn't matter what they say<br />I want you anyway<br /><br />Don't bring that stuff to bed I'll touch you here<br />Gotta fall with a clear head Does it make you cry?<br />Don't bring that stuff to bed Don't hide those tears<br />Gotta fall with a clear head You know they're alright)</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-9066447965826078120?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-22107483788372719852008-04-02T08:20:00.003+03:002008-04-02T08:52:37.069+03:00(στη Sharron και στον Keith)<br /><br /><br />...Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, μια άγνωστη γυναικεία βραχνή φωνή<br />"...είναι νεκρή...ξαφνικά...η κηδεία θα γίνει αύριο το μεσημέρι..."<br />Δεν αναγνώριζε τη φωνή, κατάλαβε όμως αμέσως για ποια αναφερόταν.<br />Μήπως ήταν ένα ανόητο, μακάβριο αστείο;<br />Είχε περάσει καιρός που είχαν να βρεθούν, καιρός που είχαν να μιλήσουν.<br />Μήπως ήταν η αδελφή της που τον ενημέρωνε για αυτό το τραγικό γεγονός;<br />Αμέσως κάλεσε στο κινητό της. Ήταν κλειστό. Ποτέ δεν το έκλεινε...<br />Αν ήταν "αστείο", τι θα της έλεγε;<br />Αποφάσισε να το προσπεράσει, τον βασάνιζε όμως η ιδέα.<br />Κάλεσε ξανά το κινητό της, πάλι κλειστό. Ξανά... και ξανά... το ίδιο.<br />Αποφάσισε να κατέβει στην Αθήνα, να πάει από το σπίτι της. Μόνον έτσι θα μάθαινε την αλήθεια, μόνον έτσι ίσως να ηρεμούσε...<br /><br />Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και ο Θεός έχει πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ...<br />Σε μιαν απότομη στροφή έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου...<br /><br />Εκείνη έμαθε το τραγικό δυστύχημά του από τις ειδήσεις, το ίδιο βράδυ.<br />Ένα στοίχημα που κέρδισε, ένα μακάβριο αστείο. Ενδιαφερόταν ακόμα για εκείνη, την αγαπούσε ακόμα...<br />Ένα στοίχημα που έχασε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-2210748378837271985?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-45082788769374041422008-01-21T09:53:00.000+02:002008-01-21T12:25:37.554+02:00Γύρισε κουρασμένη όπως κάθε απόγευμα από άλλη μία ημέρα ρουτίνας στο γραφείο. Το γραμματοκιβώτιό της είχε αρκετά πράγματα να την περιμένουν. Τα πήρε και ανέβηκε στο διαμέρισμά της και τα άφησε στο τραπέζι.<br /><br /> Τάισε το γάτο της, έκανε ένα ζεστό μπάνιο και αρκετά αργότερα άνοιξε τους λογαριασμούς που είχε η αλληλογραφία και τα διάφορα διαφημιστικά. Έβαλε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, άναψε τσιγάρο και έμεινε να κοιτάζει τον μεγάλο κίτρινο φάκελο που είχε απομείνει μόνος πάνω στο τραπέζι. Είχε αναγνωρίσει τον γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα και ένιωθε μία περίεργη νευρικότητα.<br /> Τι μπορούσε να θέλει μετά από τόσο καιρό; Γιατί; Δεν είχε παρά να τον ανοίξει για να μάθει ή απλώς να τον σκίσει και να τον πετάξει. Έβαλε άλλο ένα ποτήρι κρασί και αποφάσισε να τον ανοίξει.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Στον φάκελο υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σενάριο... Αν σου αρέσει, ο πρωταγωνιστικός γυναικείος ρόλος είναι δικός σου. ...Δεν θέλω τίποτε άλλο από εσένα παρά να μου απαντήσεις μέχρι τα τέλη του επόμενου μήνα. Θα το ήθελα η απάντησή σου να είναι καταφατική, θα το ήθελα πολύ... Το ξέρεις ότι πάντοτε σε θεωρούσα ιδανική ηθοποιό των σεναρίων μου. Αυτό είναι το πρώτο που έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έχει μπει ήδη στην τελική ευθεία παραγωγής.... Η σχέση μας θα είναι καθαρά επαγγελματική, δε ζητάω τίποτε παραπάνω. Έξι ή εφτά μέρες θα διαρκέσουν τα γυρίσματα. ...Προσφέρω διαμονή και διατροφή καθώς και τα έξοδα μετακίνησής σου... Ποσοστά επί των κερδών , αν υπάρξουν τέτοια, θα μοιραστούν σε όλους τους συντελεστές της ταινίας.<br />Αυτά μπορώ να προσφέρω. Αναμένω την απάντησή σου. Σε ευχαριστώ..."<br /><br /><span style="font-style: italic;">Κόλλησε! Δεν ήξερε τι να κάνει. Χωρίσανε τρία χρόνια πριν, τσακωμένοι, δίχως να κρατάνε τις καλύτερες των αναμνήσεων. Από τα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους μοιραζόταν το ίδιο όνειρο: να συμμετάσχουν σε κάποια ταινία, εκείνος σκηνοθέτης-σεναριογράφος, εκείνη ηθοποιός.Μα η ζωή τα έφερνε αλλιώς, πίστευε ότι ήταν λόγια του αέρα. Ποτέ δεν κατάφερνε να ολοκληρώσει ένα σενάριο κι ας το προσπαθούσε. Είχε τη δουλειά του, άσχετη με το χώρο του κινηματογράφου, είχε τη δουλειά της, άσχετη και αυτή.<br />Και τώρα, τρία χρόνια μετα την τελευταία τους ατυχή συνάντηση, εμφανιζόταν ξανά, σαν σκηνοθέτης, σαν σεναριογράφος.Γιατί;<br /><br />Σχημάτισε στο τηλέφωνο έναν αριθμό που δεν ξέχασε ποτέ...<br /></span><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4508278876937404142?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-55675066070267926442008-01-11T10:25:00.000+02:002008-01-11T11:03:51.851+02:00"Ξέρω ότι είχαμε πει να μην μιλήσουμε ξανά, να μην ενοχλήσει ο ένας τον άλλο, αλλά ήθελα να δω αν είσαι καλά"<br />"Καλά είμαι, όπως πάντα"<br />"Είδα ένα άσχημο όνειρο. Εσένα. Και αυτοκίνητα. Τρακαρισμένα, φλεγόμενα..."<br />"Θα προσέχω. Ευχαριστώ και ...αντίο"<br /><br />Έκλεισε το τηλέφωνο και συνέχισε να κάνει αυτό που συνήθιζε κάθε βράδυ. Να πίνει. Να πίνει για να απομακρύνει κάθε σκέψη, να αποδιώχνει τα όνειρα στον λιγοστό ύπνο που επέτρεπε στον εαυτό του. Κι ένα δικό της όνειρο δε θα επέτρεπε να τον ταράξει. Κι ας φοβόταν πάντοτε τα όνειρα και τα προαισθήματά της...<br /><br />Ξύπνησε μετά από τρεις ώρες ανήσυχου ύπνου με βαρύ κεφάλι από τη συνεχόμενη κραιπάλη. Το είχε συνηθίσει. Πλύθηκε, πήρε δύο ασπιρίνες, ήπιε έναν βαρύ ελληνικό, κάπνισε τέσσερα τσιγάρα και ετοίμασε τα χαρτιά του για άλλη μία μέρα εργασιακής ρουτίνας. Τον απασχολούσε το τηλεφώνημά της...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R4cwzcjDr2I/AAAAAAAAAZU/g11bS24VEws/s1600-h/rainy-road.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R4cwzcjDr2I/AAAAAAAAAZU/g11bS24VEws/s320/rainy-road.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154141958943518562" border="0" /></a><br /><br />Πυκνή ομίχλη κάλυπτε τα πάντα αλλά τα κόκκινα μάτια του ήταν εκπαιδευμένα. Είχε κάνει αυτό το δρόμο χιλιάδες φορές. Οδηγούσε και στα αυτιά του ηχούσε η φωνή της "να προσέχεις". Είχε περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που την είχε ακούσει, ακόμα περισσότερος από την τελευταία που είχαν ειδωθεί. Προσπαθούσε να θυμηθεί το πρόσωπό της, το άρωμά της. Πώς ήταν δυνατόν να μη τα καταφέρνει;<br /><br />Σε μια απότομη στροφή έκλεισε τα μάτια. Την είδε μπροστά του ολοζώντανη οπτασία. Μπορούσε να μυρίζει και του κορμιού της το άρωμα. Είχε ήδη χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, μα εκείνος με κλειστά τα μάτια της χαμογελούσε.<br /><br />Πάντοτε πίστευε ότι μπορούσε να πετάξει. Η βαρύτητα τον διέψευσε...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R4cwksjDr1I/AAAAAAAAAZM/mmvhUv2d_WE/s1600-h/17_greencarcrash_lgl.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R4cwksjDr1I/AAAAAAAAAZM/mmvhUv2d_WE/s320/17_greencarcrash_lgl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154141705540448082" border="0" /></a>(ο πίνακας "green car crash" του Andy Warholl)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-5567506607026792644?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-79756966370204552692007-12-28T17:12:00.001+02:002007-12-28T17:30:10.541+02:00<p class="MsoNormal">Σκηνή Πρώτη</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Γιώργος, γύρω στα 30, ελαφρώς αξύριστος και εμφανώς ταλαιπωρημένος, περπατάει πάνω κάτω στο δωμάτιο και μονολογεί. Στα χέρια του μια μπουκάλα με ποτό.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Υπήρξα πάντοτε ξεκάθαρος μαζί σου, από την πρώτη στιγμή. Από τη στιγμή εκείνη που σε κοίταξα και σε ερωτεύτηκα. Από τη στιγμή εκείνη που κουβεντιάσαμε για πρώτη φορά και ένιωσα εκείνη την προαιώνια συγγένεια που γύρευα στη ζωή μου.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Δεν συμπίπτανε τα «θέλω» μας εκείνη τη στιγμή, έτσι μου είχες πει.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Εγώ όμως κόλλησα μαζί σου. Γιατί; Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το γιατί. Υπήρξαν περαστικές πολλές που ακόμα και τώρα τις θεωρώ ομορφότερες από εσένα. Αλλά αυτή η κενή ομορφιά δεν στάθηκε ικανή ποτέ να με συγκινήσει και να με κάνει να σε παρατήσω, να σε διώξω από τη ζωή μου.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Εσύ όμως ξέρεις<span style=""> </span>γιατί γινήκαν έτσι οι ζωές μας;</i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><span style=""> </span>Εντάξει, εγώ διακρίνομαι από τάσεις μαζοχισμού και εγκεφαλικής ανωμαλίας. Είχα αποφασίσει ότι μόνον μαζί σου αξίζει να διαβώ του παραδείσου τις θύρες. Χωρίς να σε κρατώ</i><i style=""> και να με κρατάς από το χέρι κι ο παράδεισος θα μου φαινόταν ανιαρός. Κι έτσι επέμενα και υπέμενα πολλά.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Κι όταν ερχόταν οι στιγμές εκείνες που προσπαθούσα, έστω και την πρόσκαιρη ευτυχία των πολλών να κυνηγήσω, αποφάσιζες ότι με αγαπούσες. Ότι ήθελες μαζί μου να είσαι, σα φίλη και σαν ερωμένη, όπως ακριβώς ήθελα. Κι εγώ έτοιμος από πάντοτε παρατούσα τα πάντα, δίχως καμία σκέψη, δίχως καμία λογική, μόνον και μόνο για να σε ακολουθώ, υπάκουος σαν</i><i style=""> μισθωμένο αντικείμενο.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Μα κάθε που δικό σου ολοκληρωτικά με έκανες ξανά, σύγχρονος Σίσυφος γινόμουνα. Υπήρξα βλέπεις το μόνο σίγουρο στη ζωή σου, στη γαμημένη από ψυχολογικά προβλήματα</i><i style=""> ζωούλα σου. Από προβλήματα που δε μας επέτρεπαν να ευτυχήσουμε μαζί, από προβλήματα που ποτέ δεν μπόρεσα να κατανοήσω, μήτε να επιλύσω.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Και διαλυμένος, προδομένος, σακάτης κάθε φορά τα κομμάτια μου προσπαθούσα να μαζέψω για να ριχτώ ξανά στον φαύλο ερωτικό μας κύκλο.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">Κι εσύ εκεί. Να προσπαθείς κοντά σου να με κρατάς, σε μιαν αγάπη ατελή, σε μιαν αγάπη</i><i style=""> ανώμαλη. Να είμαι το απάνεμο λιμάνι σου, να σε προφυλάσσω από τις τρικυμίες της ζωής που ήθελες να δοκιμάζεις. Να είμαι η αγκαλιά η ζέστη, το χάδι της μάνας, ο φίλος με την νεκρωμένη καρδιά έως ότου αποφάσιζες ξανά πνοή μέσα μου να φυσήξεις.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Ακούγεται το κουδούνι της πόρτας. Ανοίγει το πλάνο στη μοναδική γωνιά του δωματίου που δεν έχει φανεί και βλέπουμε την Ελένη δεμένη σε μια καρέκλα.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UTFsjDrwI/AAAAAAAAAYY/szw7SqYovzU/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UTFsjDrwI/AAAAAAAAAYY/szw7SqYovzU/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149042737546505986" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal">Ο Γιώργος κλείνει την πόρτα του δωματίου και πηγαίνει να ανοίξει την εξώπορτα.</p> <p class="MsoNormal">Εμφανίζεται η Μαρία και ο Νίκος.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Τα χάλια σου έχεις.</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Δε θα μας πεις να περάσουμε;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Περάστε.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Κάθονται στο σαλόνι και συζητάνε οι τρεις τους. Για το ότι ο Γιώργος έχει «εξαφανισθεί» από όταν χώρισε πάλι με την Ελένη, ότι δε βγαίνει πλέον μαζί τους μήτε καν απαντάει στα τηλεφωνήματά τους, ότι δεν είναι σωστό για τον ίδιο να απομονώνεται, ότι δεν πρέπει να παραμελεί τον εαυτό του και να ενδίδει στις αλκοολικές του τάσεις.</p> <p class="MsoNormal">Ακούγεται ένας θόρυβος από την κρεβατοκάμαρα.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Τι ήταν αυτό;</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Τίποτα.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Ακούστηκε από την κρεβατοκάμαρα. Είναι κανείς εκεί;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Η Ελένη<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-...<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">- Τα ξαναβρήκατε ρε μπαγάσα; Γιατί δεν την φωνάζεις να έρθει; Ελένη;</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Δεν μπορεί να μιλήσει. ... Είναι δεμένη και φιμωμένη...</i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Ορίστε; Είσαι τρελός;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Ελάτε να τη χαιρετίσετε...</i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Η Μαρία φαίνεται «παγωμένη», ο Νίκος έξαλλος. Μπαίνουν στην κρεβατοκάμαρα. Η Ελένη έχει προσπαθήσει να μετακινηθεί και βρίσκεται δεμένη με την καρέκλα πεσμένη στο πάτωμα. Ο Νίκος κινείται προς το μέρος της με σκοπό να την απελευθερώσει.</p> <p class="MsoNormal">Ο Γιώργος βγάζει πιστόλι από το παντελόνι του<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UTysjDrxI/AAAAAAAAAYg/4aEBUJRGb2o/s1600-h/3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UTysjDrxI/AAAAAAAAAYg/4aEBUJRGb2o/s320/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149043510640619282" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Θα μείνεις εκεί που είσαι!<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Έχεις τρελαθεί εντελώς φίλε;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Δεν είμαστε φίλοι! Τα ξέρω όλα... <span style=""> </span>Μάλλον ήρθε η ώρα να σταματήσει το θέατρο.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Γιώργο τι λες ; Νίκο;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Μαρία λυπάμαι που τα μαθαίνεις έτσι. Νικολάκη υπάρχει σκοινί στην άλλη καρέκλα. Σαν</i><i style=""> καλό παιδί που είσαι και υπάκουος φίλος μπορείς να δεθείς φρόνιμα φρόνιμα και ίσως να μη σε σκοτώσω<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Μα...<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Αυτό που σου λέω...<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Ο Νίκος υπακούει (ή τουλάχιστον προσποιείται).<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UV78jDryI/AAAAAAAAAYo/gQUcdZEAUwA/s1600-h/4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R3UV78jDryI/AAAAAAAAAYo/gQUcdZEAUwA/s320/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149045868577664802" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Μαρία τι θα έλεγες να φροντίσεις να είναι καλά δεμένος ο φίλος μας; Και ας φροντίσουμε να μη διακόπτει όσα έχω να πω...<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Ευχαρίστως<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Η Μαρία πηγαίνει προς το μέρος του έκπληκτου Νίκου, ο οποίος προσπαθεί με νοήματα να την κάνει να τον βοηθήσει. Η Μαρία σαν υπνωτισμένη δεν του δίνει σημασία και ακολουθεί τις εντολές του Γιώργου.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Πολύ ωραία! Αυτή θα είναι μάλλον η πιο ειλικρινής στιγμή μας ως παρέα! Μαρία αν θέλεις μπορείς να φύγεις. Δεν ήσουνα ποτέ εδώ<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Θέλω να μάθω αυτό που υποψιάζομαι. Νομίζω πως με αφορά. Αποφασίζω αργότερα.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Εντάξει, φεύγεις αργότερα...<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style="">-Λοιπόν... ξέρω. Ήταν κάτι που απλώς συνέβη...κάποιες φορές. Ήθελες να την παρηγορήσεις ή να προσπαθήσεις να την κάνεις να μη με χωρίσει. Κουβέντα στην κουβέντα αποφασίσατε να πηδηχτείτε. Τι πιο φυσιολογικό άλλωστε; Έτσι κι αλλιώς εμένα σκεφτόσασταν εκείνες τις στιγμές, έτσι δεν είναι; Για το καλό μου κάνατε ό,τι κάνατε. Θα έπρεπε να σας ευχαριστώ για την τόση αγάπη σας. Αλλά εγώ μια ζωή μαλάκας και αγύριστο κεφάλι. Αγνώμονας, ρεμάλι. Θέλησα να σας «καθαρίσω» και τους δύο μόλις το έμαθα. Βλέπεις γλυκιά μου, σβήνουμε τις φωτογραφίες από τον υπολογιστή, δεν αφήνουμε στοιχεία εκεί όταν έχουν πρόσβαση και άλλοι! Πάντως δεν ήξερα ότι είσαι τόσο καλλιτέχνης Νίκο. Συγχαρητήρια! Κρυφό ταλέντο τελικά εκτός από κρυφό φίδι, ε;<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Η Μαρία έκλαιγε καθώς έκλεινε την πόρτα πίσω της. Δεν ήξερε για ποιο λόγο έκλαιγε. Για τον Νίκο; Για τον Γιώργο; Για την ίδια; Δεν ήξερε καν αν ήταν δάκρυα λύτρωσης , πόνου ή απλώς δάκρυα. Δεν ήξερε.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο σιγαστήρας «έπνιξε» τους πυροβολισμούς… </p> <p class="MsoNormal"><i style=""><o:p> </o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-7975696637020455269?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-46953680045006081242007-11-27T08:52:00.000+02:002007-11-27T09:03:02.081+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vA4OOlsRI/AAAAAAAAAX4/cDQ_rD8tIA0/s1600-h/love-pain-ask-acisi-ten-uyumu-hediye-askim.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vA4OOlsRI/AAAAAAAAAX4/cDQ_rD8tIA0/s320/love-pain-ask-acisi-ten-uyumu-hediye-askim.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137411872070676754" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Λεξεις 2000</span><br /><br />Λέξεις που κάποτε φοβήθηκαν να ειπωθούν,<br />που η σιωπή τις τρόμαξε, τις σκότωσε,<br />καλύτερα ποτέ να μη σχηματιστούν.<br />Λέξεις φαντάσματα γινήκανε πια.<br />Λάθος στιγμή διαλλέξαν για να βγουν,<br />ματώσαν τα χείλη, λέξεις δραπέτες,<br />σαν αστραπές και σαν κατάρες ηχούν.<br />Αλίμονο! Δεν έπρεπε ποτέ να ειπωθούν.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Λέξεις 1998</span><br /><br />Οι λέξεις έφυγαν πια!<br />Με παράτησαν και αυτές.<br />Γύρω μου μονάχα κόλλες λευκές,<br />κόλλες σκισμένες και λέξεις φαντάσματα.<br />Οι λέξεις έφυγαν πια κι αυτές.<br />Την ώρα που μου είπες "αντίο".<br />Οι λέξεις έφυγαν...<br />...τώρα μου λείπεις πιο πολύ!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vAl-OlsPI/AAAAAAAAAXo/qaQsYfOfyC4/s1600-h/374646836_d9a87b8651_m.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vAl-OlsPI/AAAAAAAAAXo/qaQsYfOfyC4/s320/374646836_d9a87b8651_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137411558538064114" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φθινόπωρο 200Χ</span><br /><br />οι πρώτες στάλες της βροχής<br /><br />οι δρόμοι γεμάτοι κίτρινα φύλα<br /><br />το θλιμμένο φόρεμα της φύσης.<br /><br />Θυμάσαι το όμορφο σκούρο μπλε του ουρανού,<br /><br />Τη λίμνη με τα αγριεμένα της νερά;<br /><br />Της ημέρες της απουσίας σου<br /><br />Οι εικόνες αυτές μοναδική μου συντροφιά.<br /><br />Βγήκα μια βόλτα και η βροχή χαστούκιζε το πρόσωπό μου,<br /><br />Σαν απατημένη ερωμένη<br /><br />Ή σαν αυστηρή δασκάλα<br /><br />Ξεπλένοντας τις σκέψεις μου από την παρουσία σου.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vAzuOlsQI/AAAAAAAAAXw/4zpg6xaBf08/s1600-h/RAIN.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/R0vAzuOlsQI/AAAAAAAAAXw/4zpg6xaBf08/s320/RAIN.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137411794761265410" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4695368004500608124?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-74843652633871570212007-11-19T10:20:00.000+02:002007-11-19T10:36:44.730+02:00Μιλώντας με κάποιον κολλητό μου για το solitude (ένας από τους δύο που γνωρίζουν την ύπαρξη του μπλογκ μου) μου είπε "μαλακία το πώς το τέλειωσες. Σαν να ήταν άλλος άνθρωπος που το έγραφε και άλλος που το τελείωσε. Είσαι καλά; " .<br /><br />Πράγματι, και σας το παραδέχτηκα, άλλαξε τελείως το ύφος μου στα τελευταία δύο κείμενα.<br />Ήθελα να τελειώνω με την ιστορία, λάθος μου μεγάλο. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να σας την παρουσιάσω και ξαφνικά να την τελειώσω έτσι.<br />Απλώς δεν άντεχα. Από τη μία ο διαρκώς συρρικνούμενος χρόνος μου, από την άλλη κάποια προσωπικής φύσεως προβλήματα, με φόρτωσαν με ένα ψυχολογικό βάρος που αδυνατούσα να αντέξω.<br /><br />Ο ίδιος φίλος με ρώτησε αν κάποιες καταστάσεις που περιέγραφα ήταν προσωπικές. Δεν θεώρησα ποτέ εαυτόν συγγραφέα, αλλά θεωρώ αδύνατον να γράφεις οτιδήποτε και να μην βρίσκεσαι στη θέση όσων περιγράφεις. Απλώς δεν είμαι εγώ κανένας από τους ήρωες και είμαι (ο ίδιος ή οι εμπειρίες μου) κομμάτια όλων τους.<br /><br />Έτσι προτίμησα να σας δώσω το τέλος με αυτό τον τρόπο. Η ιστορία έτσι θα κατέληγε πάντως. Το μόνο που θα άλλαζε είναι ο αριθμός των επεισοδίων και η λίγο μεγαλύτερη εμβάθυνση στις καταστάσεις που περιέγραψα σε αυτά τα δύο τελευταία επεισόδια.<br /><br />Και πάλι συγνώμη αν σας στενοχώρησα. Κάποια στιγμή θα σβήσω τα τελευταία δύο επεισόδια και θα ξαναγράψω το τέλος. Αλλά δε θα το βρείτε εδώ... θα σας το δωρίσω σε χαρτί... ελπίζω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-7484365263387157021?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-47822292818794202372007-11-12T18:18:00.000+02:002007-11-12T22:51:48.573+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi29ZsnCxI/AAAAAAAAAW4/0-7a7Ymjpx4/s1600-h/loneliness2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi29ZsnCxI/AAAAAAAAAW4/0-7a7Ymjpx4/s320/loneliness2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132052941374950162" border="0" /></a><br />Το ήξερε ότι ήταν η καταστροφή του, όπως παλιά, από πάντοτε, το ήξερε. Ήξερε ότι θα καιγόταν αλλά πάντοτε η φωτιά της τον τραβούσε κοντά της.<br />Τις ημέρες που πέρασαν η διαδρομή του ήταν από την αγκαλιά της στη δουλειά και πάλι από την αρχή. Δε σκεφτόταν τίποτα κι ας είχε ξαναζήσει το σενάριο...<br /><br /><div style="text-align: center;">Δεν ήθελε να θρέψει τα όνειρά του με ελπίδες ψεύτικες. Δεν πίστεψε ποτέ ότι εκείνη είχε αλλάξει. Θα την ξαναέπιαναν τα ίδια, θα τον παρατούσε, περισσότερο κουρέλι από κάθε άλλη φορά. Το ήξερε αλλά δεν ήθελε να το σκέφτεται καν. Κι η Στέλλα; Η Στέλλα είχε τελειώσει για εκείνον, δε μπορούσε να την κοροιδεύει άλλο, δε μπορούσε να κοροιδεύει ούτε τον εαυτό του. Μόνον η Άρτεμις υπήρχε για εκείνον, καμία άλλη, ακόμα και αν δεν ήταν μαζί της, ακόμα και αν τον έδιωχνε ξανά.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi24JsnCwI/AAAAAAAAAWw/y85KX6CRFX0/s1600-h/loneliness.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi24JsnCwI/AAAAAAAAAWw/y85KX6CRFX0/s320/loneliness.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132052851180636930" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">(</span><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">πίνακας του Sergei Chepik)<br /><br /></span></span></div>Και έτσι συνέβη πραγματικά. Δύο εβδομάδες μετά το μοιραίο βράδυ γύρισε στο σπίτι της μετά τη δουλειά. Αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, σα να ξύπνησε ξαφνικά από το όνειρο που ζούσε. Όλες του οι σκέψεις, όλοι του οι φόβοι τον πλημμύρισαν κι ένιωσε το κορμί του να ριγεί. Κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα. Του προσέφερε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και κάθισε απέναντί του. Αμήχανες σιωπές τους τύλιξαν. Εκείνη ήθελε να τον παρατήσει, να μείνει όμως ο φίλος της, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε μεταξύ τους. Εκείνος ήθελε να φύγει και να ξεχάσει ότι υπήρξε στη ζωή του.<br />"Πίστευα ότι μαζί σου μόνον θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη"<br />"Κανένας ποτέ δε θα μπορέσει να σε κάνει να ευτυχήσεις. Πίστευα ότι εγώ θα το μπορούσα αλλά έκανα λάθος. Κι αυτό το λάθος θα το πληρώνω πάντοτε"<br />Σπάσανε σχεδόν ταυτόχρονα τη σιωπή τους, σα να διάβαζε ο ένας τη σκέψη του άλλου.<br />"Δε θέλω να με μισείς"<br />"Είναι πιο εύκολο από το να μη σε αγαπάω"<br />Συνέχισαν...<br />"Θέλω να περισσώσουμε ό,τι μπορούμε"<br />"Δεν υπάρχει τίποτε. Όλα έχουν διαλυθεί. Δεν υπάρχουν χρώματα πια, μονάχα το μαύρο και το λευκό"<br />Και...<br />"Έτσι απλά θα τα πετάξουμε όλα;"<br />"Έτσι απλά; Έφυγα μακριά σου για να νικήσω τους δαίμονες μου, να κυνηγήσω τη μοναδική ελπίδα να ευτυχήσω και τελικά τι κατάφερα;"<br />Σηκώθηκε για να φύγει. Εκείνη δε μιλούσε πια. Δεν υπήρχε κάτι να πει. Είχε καταστρέψει έναν άνθρωπο και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε παραπάνω. Ήθελε να ήταν αλλιώς τα πράγματα αλλά... δεν ήξερε ακόμα γιατί δεν μπορούσε. Δεν υπήρχε κάτι να πει, ευχόταν να την μισούσε, να έκανε τον χωρισμό ευκολότερο.<br />Γύρισε και την κοίταξε μια τελευταία φορά.<br />"Εύχομαι κάποτε να ευτυχήσεις... κι ας μην είμαι κοντά σου"<br />κι έκλεισε την πόρτα πίσω του.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi3JpsnCyI/AAAAAAAAAXA/ggdymgmksJ8/s1600-h/cry.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi3JpsnCyI/AAAAAAAAAXA/ggdymgmksJ8/s320/cry.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132053151828347682" border="0" /></a><br /><br />Μπαίνοντας στο αυτοκίνητό του ξέσπασε σε κλάμματα. Δεν ήθελε να "σπάσει" μπροστά της, χρειάστηκε απίστευτη δύναμη να της πει όσα είπε, να την παρατήσει πριν τον "σκοτώσει".<br />Εκείνη όταν είδε την πόρτα πίσω του να κλείνει συνειδητοποίησε ότι έφυγε μακριά της ο μόνος άντρας που άξιζε να βρίσκεται πλάι της, το πλέον πολύτιμο τρόπαιο της διόλου ευκαταφρόνητης τροπαιοθήκης της. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Τον αγαπούσε, όχι όμως ερωτικά. Και εκείνος ζητούσε τα πάντα. Έκλαψε...<br />Μακάρι να ένιωθε διαφορετικά...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi2ypsnCvI/AAAAAAAAAWo/V9vdS-My7nY/s1600-h/22.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi2ypsnCvI/AAAAAAAAAWo/V9vdS-My7nY/s320/22.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132052756691356402" border="0" /></a><br /><br /><br />Λίγες μέρες μετά του τηλεφώνησε η Στέλλα. Η Στέλλα! Τόσες μέρες δεν την είχε καν σκεφτεί. Δεν είχε προετοιμάσει καν τον εαυτό του για το τι θα της έλεγε. Του είπε ότι θα επέστρεφε σε δύο ημέρες. Στο τηλέφωνο ακουγόταν κάπως περίεργα. Περίεργα όμως δεν ακουγόταν και ο ίδιος; Είχε προφασιστεί ασθένεια στη δουλειά και έπινε όλη μέρα προσπαθώντας να ζαλίσει τις σκέψεις του που ήταν όμως διαρκώς παρούσες. Τη Στέλλα όμως δεν την είχε σκεφτεί καθόλου.<br /><br />Όταν γύρισε από τη γενέθλια πόλη της τον βρήκε στην ίδια κατάσταση που είχε εγκαταλείψει τον εαυτό του όλες αυτές τις μέρες. Δεν βρήκε λόγια να του πει, φοβήθηκε ότι εκείνη ευθυνόταν για αυτό.<br />"Δε θέλεις να γίνει ο γάμος"<br />την ρώτησε ξαφνικά.<br />"Δεν με πειράζει. Καλύτερα για εσένα. Σε αγάπησα, σε αγαπώ αλλά όχι όπως ένας άντρας πρέπει να αγαπάει τη γυναίκα του. Βλέπεις, όσο έλειπες ήμουν με την Άρτεμη, τη γυναίκα που προσπαθούσα να ξεχάσω όταν γνωριστήκαμε, τη γυναίκα που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Βρίσε με, χτύπα με, διώξε με από το σπίτι. Μη με κοιτάζεις μόνον με τα όμορφα θλιμμένα μάτια σου γεμάτα με οίκτο"<br />της είπε το κρασί.<br />"Δε θέλω να γίνει ο γάμος, δεν ήθελα πριν μου πεις όσα είπες. Όσο έλειπα το συνειδητοποίησα. Σε αγαπάω σαν άνθρωπο, όχι σαν εκείνον που θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου. Όχι σαν τον Νικόλα! Είναι ο παιδικός μου έρωτας, είχα φύγει από την πόλη μου για να ξεφύγω από τον χωρισμό μου μαζί του. Τον συνάντησα, μου ζήτησε να μη σε παντρευτώ, να δοκιμάσουμε ξανά. Είμαι κι εγώ εξίσου ένοχη μαζί σου"...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi5O5snCzI/AAAAAAAAAXI/MBq1eF1s3C8/s1600-h/Alasdetango.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzi5O5snCzI/AAAAAAAAAXI/MBq1eF1s3C8/s320/Alasdetango.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132055441045916466" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4782229281879420237?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-42631124024199650112007-11-11T22:54:00.000+02:002007-11-11T23:34:52.906+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd1ZJsnCuI/AAAAAAAAAWg/ilG7wuYGXdE/s1600-h/scr-winter.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd1ZJsnCuI/AAAAAAAAAWg/ilG7wuYGXdE/s320/scr-winter.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131699375372176098" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Όταν η Στέλλα έφυγε για την προγραμματισμένη επίσκεψη στους γονείς της, του είπε ότι τελικά δε θα έλειπε μία εβδομάδα αλλά έναν ολόκληρο μήνα. Είχε ήδη πάρει άδεια από τη δουλειά της και χρειαζόταν αυτό τον μήνα μακριά του, όχι για να κανονίσει λεπτομέρειες του γάμου αλλά για να σκεφτεί περισσότερο για το γάμο, για εκείνη, για τους δυο τους. Δεν ήταν κάτι που περίμενε, κάτι που μπορούσε να φανταστεί αλλά δεν αντέδρασε. Τη φίλησε τρυφερά, σαν φίλος από τα παλιά, και της ζήτησε να του τηλεφωνεί όποτε εκείνη θεωρούσε σκόπιμο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Τις δύο πρώτες μέρες μιλούσαν συνέχεια στο τηλέφωνο. Καταλάβαινε κι εκείνος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ένιωθε ότι ήταν πιεσμένη από κάτι που φοβόταν αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει, ούτε καν υποψιαζόταν τι μπορούσε να σκέφτεται. Η δουλειά του τις μέρες εκείνες τον κρατούσε αρκετά απασχολημένο, γύριζε αργά τα βράδια, μιλούσε μαζί της στο τηλέφωνο, έπινε ένα κρασί και ξεκουραζόταν, δίχως σκέψεις, δίχως όνειρα. Μόνον όσο κρατούσε το κρασί σκεφτόταν ότι η Στέλλα θα τον παρατούσε. Στο τηλέφωνο μιλούσαν σαν δυο φίλοι που προσπαθούσαν να κερδίσουν κάτι που δεν είχαν ποτέ. Όχι σαν δυο ερωτευμένοι που σκόπευαν να μοιραστούν τη ζωή τους…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0qJsnCqI/AAAAAAAAAWA/4VaU9HXEl04/s1600-h/Winter-Danish-Sun.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0qJsnCqI/AAAAAAAAAWA/4VaU9HXEl04/s320/Winter-Danish-Sun.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131698567918324386" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Την Τρίτη ημέρα του είπε ότι χρειαζόταν να σταματήσουν, να διακόψουν για λίγο, να περάσει λίγο χρόνο με τους δικούς της, μόνη με τον εαυτό της. Να ξεκαθαρίσει ότι πραγματικά μπορούν να περάσουν μια ζωή μαζί. Να ανακτήσει τη στιγμή που έζησε όταν της πρότεινε να παντρευτούν. Να της λείψει όπως τις πρώτες εβδομάδες της γνωριμίας τους. Να βγει έξω όπως παλιά, να ξεδώσει από την πίεση, να διασκεδάσει. Δεν μπόρεσε να της πει τίποτα, δεν ήξερε να της πει τίποτα. Φοβόταν ότι τις δικές του σκέψεις τις πρόβαλλε πάνω της, ότι εκείνος ήταν υπεύθυνος για τη διατάραξη της ήσυχης ζωούλας τους…</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Την ίδια ημέρα του τηλεφώνησε η Άρτεμις! Ήθελε να τον δει, θα μαγείρευε κάτι, να περνούσε από το σπίτι της μετά τη δουλειά. Δεν ήθελε να κάνει τίποτα πλέον μαζί της, αν ήταν να βρεθούνε ας ήτανε κάπου έξω, κάπου λιγότερο επικίνδυνα. Δεν της το είπε, της ζήτησε τη διεύθυνσή της…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0dpsnCoI/AAAAAAAAAVw/D139aPUfnug/s1600-h/750-http___duckhenge.uoregon.edu_io_images_story_solstice.jpg-orig.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0dpsnCoI/AAAAAAAAAVw/D139aPUfnug/s320/750-http___duckhenge.uoregon.edu_io_images_story_solstice.jpg-orig.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131698353169959554" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Αγόρασε κρασί και λουλούδια (πρώτη φορά σπίτι της) και κενός από σκέψεις ή υποψίες χτύπησε το κουδούνι της.</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Ήπιαν ένα ποτό μέχρις το δείπνο τους να ήταν απολύτως έτοιμο και μίλησαν λίγο για τις δουλειές τους. Ο απαλός φωτισμός των κεριών και η ρομαντική μουσική από κάποιο <span style="" lang="EN-US">cd</span> που της είχε γράψει τον καιρό που ήτανε (ή μήπως πριν γίνουν) ζευγάρι δεν τον απασχόλησε. Το μυαλό του ήτανε νεκρό εδώ και μέρες.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzdzaJsnCmI/AAAAAAAAAVg/9VRVotsxqLI/s1600-h/winter_scenic_7_aoos_valey.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzdzaJsnCmI/AAAAAAAAAVg/9VRVotsxqLI/s320/winter_scenic_7_aoos_valey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131697193528789602" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Δειπνήσανε σε πολύ ρομαντική ατμόσφαιρα, ακόμα μαγείρευε υπέροχα, θυμήθηκε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Συνέχισαν να συζητάνε και αφού το δείπνο τελείωσε. Ξαπλωμένοι, ουσιαστικά, ο ένας απέναντι στον άλλο στους καναπέδες της, πίνανε και συζητάγανε. Για ποίηση, για μουσική, για φιλοσοφία. Όπως παλιά. Τότε που την κυνηγούσε…</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Δεν κατάλαβε πότε βρέθηκαν στο κρεβάτι να φιλιούνται με πάθος, να κάνουν έρωτα…</p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Ξυπνήσανε αγκαλιασμένοι…<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0X5snCnI/AAAAAAAAAVo/nhZ5ogOaGI0/s1600-h/Picture_010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rzd0X5snCnI/AAAAAAAAAVo/nhZ5ogOaGI0/s320/Picture_010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131698254385711730" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4263112402419965011?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-4852847139721515522007-11-09T11:37:00.000+02:002007-11-09T12:29:56.362+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQzlZsnCkI/AAAAAAAAAVQ/fO_oBNVJVFo/s1600-h/heartbroken.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQzlZsnCkI/AAAAAAAAAVQ/fO_oBNVJVFo/s320/heartbroken.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130782593128008258" border="0" /></a><br />Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί<br />κι ας είχε ειπωθεί ξανά<br />δεκάδες φορές στο παρελθόν.<br />Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί<br />γιαί η ζωή είναι αυτό που προχωρά<br />κι όχι αυτό που κάποτε συνέβη,<br />που πέρασε μα φυλακισμένο σε κρατά.<br /><br />Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί<br />κι ας κρύβει μέσα του πόνο<br />κι ας κρύβει νοσταλγία<br />ας κρύβει θυμό.<br />Τι κι αν είχε ειπωθεί ξανά;<br /><br />Με μέσα τεχνητά ζωή δε λογίζεται.<br />Άλλο να ζεις κι άλλο να επιζείς.<br />Άλλο να ζεις για κάποιον άλλο,<br />άλλο να ζεις μέσα από κάποιον άλλο.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQzIpsnCjI/AAAAAAAAAVI/amUmHjJQR0o/s1600-h/Goodbye.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQzIpsnCjI/AAAAAAAAAVI/amUmHjJQR0o/s320/Goodbye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130782099206769202" border="0" /></a><br /><br />Μα πώς τελειώνει ο έρωτας;<br />Πώς η αγάπη πεθαίνει;<br />Είναι ένας δρόμος που πρέπει μονάχος να διαβώ...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQ2KZsnClI/AAAAAAAAAVY/QZ5-GRuIaHs/s1600-h/loneliness-2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RzQ2KZsnClI/AAAAAAAAAVY/QZ5-GRuIaHs/s320/loneliness-2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130785427806423634" border="0" /></a><br />Να είσαι καλά, όπου κι αν πας.<br />Κάποτε θα καταλάβεις<br />πως το αντίο αυτό έπρεπε να ειπωθεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-485284713972151552?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-82905170052731215942007-10-27T19:26:00.000+03:002007-10-27T20:11:56.475+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNw6L1t8NI/AAAAAAAAATg/GzamQez6xGE/s1600-h/fear.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNw6L1t8NI/AAAAAAAAATg/GzamQez6xGE/s320/fear.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126064945790578898" border="0" /></a><br />Όλη την εβδομάδα διέκρινε μια περίεργη απόσταση μεταξύ τους, τον ένιωθε χαμένο σε σκέψεις και ταλαιπωρημένο από αυτές. Ξυπνούσε πάντοτε πολύ πρωί και γυρνούσε στο σπίτι πολύ αργά το βράδυ, δίχως καμία διάθεση. Ίσως να ήταν η δουλειά, ποτέ δεν τον ρωτούσε μήτε της μιλούσε εκείνος για τις δουλειές του. Ήξερε από την πρώτη στιγμή γνωριμίας τους ότι η φύση και μόνο της εργασίας του απαιτούσε υπερβολικά πολλές ώρες αφοσίωσης. Εκτίμησε μάλιστα τις θυσίες που είχε κάνει τότε κυνηγώντάς την, εις βάρος της προσωπικής του ξεκούρασης.<br />Αλλά αυτή τη φορά διαισθανόταν ότι η δουλειά δεν είχε καμία σχέση. Τον έβλεπε να χάνεται και φοβόταν. Και δεν ήθελε να τον ρωτήσει. Δεν ήθελε να φανεί σαν ανόητο κοριτσάκι που κυνηγάει φαντάσματα ενώ δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Αλλά φοβόταν. Και σκεφτόταν πολύ, υπερβολικά πολύ.<br />Άρχισε να σκέφτεται τι θα συνέβαινε αν την παρατούσε. Αν δεν ήταν σίγουρος για τον γάμο τους. Έφθασε στο σημείο και η ίδια να αμφιβάλλει για το γάμο. Και σε λίγες μέρες έπρεπε να επισκεφτεί τους γονείς της, να ξεκινήσει να ρυθμίζει κάποιες λεπτομέρειες του γάμου. Τρελαινόταν στις σκέψεις της!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNw171t8MI/AAAAAAAAATY/QIVi38nkMvY/s1600-h/love-me-if-you-dare-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNw171t8MI/AAAAAAAAATY/QIVi38nkMvY/s320/love-me-if-you-dare-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126064872776134850" border="0" /></a><br />Εκείνο το βράδυ γύρισε περισσότερο αργά από ό,τι συνήθως. Είχε κάποιο επαγγελματικό δείπνο. Τον περίμενε ξαπλωμένη στον καναπέ.Έβλεπε το "Αγάπα με αν τολμάς" του Γιαν Σαμουέλ και την είχαν πιάσει τα κλάμματα! Ήθελε και αυτή μια τόσο τρελή και απίθανη αγάπη στη ζωή της, ήτανε όμως ρεαλίστρια, ήξερε ότι δεν μπορούσε να υπάρξει στην πραγματικότητα, μόνο στον κινηματογράφο γίνονται αυτά. Και σίγουρα με τον Μάρκο δεν μπορούσε ούτε στον κινηματογράφο να υπάρξει κάτι τέτοιο! Αλλά τον αγαπούσε, δεν είχε αμφιβολία γι'αυτό. Και έκλαιγε από συγκίνηση.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNwxL1t8LI/AAAAAAAAATQ/6qUJpnLzNi4/s1600-h/romantic-escape.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyNwxL1t8LI/AAAAAAAAATQ/6qUJpnLzNi4/s320/romantic-escape.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126064791171756210" border="0" /></a><br />Ο Μάρκος φαινόταν λιγότερο κουρασμένος από ότι όλο αυτό τον καιρό. Και φάνταζε περισσότερο όμορφος παρά ποτέ. Την αγκάλιασε, της φίλησε τα δάκρυα που έτρεχαν ακόμα από τα μάτια της, της είπε ότι την αγαπούσε! Πόσο καιρό είχε να της το πει κατάματα;<br />Αφέθηκε στην αγκαλιά του, στα χάδια του, ενώ σκεφτόταν πόσο ύποπτο της φαινόταν αυτό το "σ'αγαπάω", ενώ ακόμα τα δάκρυα δεν έλεγαν να στερέψουν!Και οι άσχημες σκέψεις πλήθαιναν...<br /><br />Ακουγόταν οι Tindersticks<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Youve been lying in bed for a week now<br />Wondering how long itll take<br />You havent spoken or looked at her in all that time<br />Its the easiest line you could break<br />Shes been going about her business as usual<br />Always with that melancholy smile<br />But you were too busy looking into your affairs<br />To see those tiny tears in her eyes<br /><br />Tiny tears make up an ocean<br />Tiny tears make up a sea<br />Let them pour out, pour out all over<br />Dont let them pour all over me<br /><br /><span style="font-weight: bold;">How can you hurt someone so much your supposed to care for</span><br /><span style="font-weight: bold;">Someone you said youd always be there for</span><br /><span style="font-weight: bold;">But when that water breaks you know youre gonna cry, cry</span><br /><span style="font-weight: bold;">When those tears start rolling youll be back</span><br /><br />Tiny tears...<br /><br />Youve been thinking about the time, youve been dreading it<br />But now it seems that moment has arrived<br />Shes at the edge of the bed, she gets in<br />But its hard to turn the opposite way tonight</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-8290517005273121594?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-6173973745032551272007-10-25T19:23:00.000+03:002007-10-25T20:43:19.895+03:00Πέρασε πολλές ώρες μέχρι να ετοιμαστεί. Ήθελε να είναι εντυπωσιακή; Ήθελε να είναι απλή; Δεν ήξερε. Δεκάδες τα πεταμένα στο κρεβάτι της ρούχα μέχρις να αποφασίσει. Ρούχα που σπανίως φορούσε από όταν αποφάσισε ότι δεν ήθελε πλέον να ξενυχτάει άσκοπα, μερικά μάλιστα δεν τα είχε φορέσει ποτέ, απλώς τα αγόραζε και γέμιζε έτσι την ντουλάπα της!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDU_b1t8KI/AAAAAAAAATI/RStDoXWmjfk/s1600-h/romantic-escape.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDU_b1t8KI/AAAAAAAAATI/RStDoXWmjfk/s320/romantic-escape.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125330562217537698" border="0" /></a><br />Την περίμενε σε ένα όμορφο εστιατόριο. Κάτι της θύμιζε. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τι, ίσως κάποτε να είχαν δειπνήσει ξανά μαζί στο παρελθόν. Ίσως με κάποιον άλλο, ίσως με άλλη παρέα. Δεν είχε σημασία. Ήτανε εκεί και ήτανε εκεί για εκείνη. Και ήταν όμορφος, ο χρόνος ενίσχυε τη γοητεία του, ήτανε πιο όμορφος από όσο τον θυμόταν, από όσο βιαστικά τον είχε δει τις προάλλες.<br /><br />Κύριος όπως πάντοτε σηκώθηκε μόλις την είδε. Τις θυμόταν αυτές του τις ευγένειες, κάποτε τις νόμιζε προσποιητές, με τον καιρό κατάλαβε ότι ήταν χαρακτηριστικό του. Μερικές φορές χαρακτηριστικό ιδιαιτέρως εκνευριστικό μάλιστα. Δεν κατάλαβε ποτέ αν την εκνεύριζε επειδή είχε μάθει τελείως διαφορετικά από όσους άλλους συναναστρεφόταν ή αν ήταν απλώς εκνευριστικό. Τώρα δεν είχε καμία σημασία κάτι τέτοιο όμως. Χαμογέλασε πλατιά μάλιστα όταν την βοήθησε να καθίσει στο τραπέζι τους.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDShb1t8JI/AAAAAAAAATA/Xzvq8CkEtYc/s1600-h/061006.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDShb1t8JI/AAAAAAAAATA/Xzvq8CkEtYc/s320/061006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125327847798206610" border="0" /></a><br />Συζητούσαν άνετα, σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι που είχαν απλώς χαθεί για αρκετό καιρό, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα μεταξύ τους ποτέ.Μίλησαν για τις δουλειές τους, και οι δύο τα είχαν καταφέρει εξίσου υπέροχα στα επαγγελματικά τους. Μίλησαν για τις παραστάσεις που είχαν δει τελευταία, σε κάποιες μάλιστα ήταν ταυτόχρονα παρόντες, πώς δεν συναντήθηκαν; Μίλησαν για μουσικές, για ταινίες, για όσα τους είχαν φέρει κοντά χρόνια πριν.<br />Ένιωθε πραγματικά σαν να μην είχε συμβεί τίποτε άσχημο ανάμεσά τους. Προαιώνιοι δεσμοί τους έδεναν, το έβλεπε καθαρά, της το έλεγε από παλιά. Πώς τον έδιωξε από κοντά της; Πώς το έκανε αυτό; Τον αγαπούσε, το έβλεπε καθαρά, ποτέ δεν είχε πάψει να τον αγαπάει. Όμως, δεν είχε αυτή την εικόνα μαζί του, όχι τότε. Σήμερα; Δεν μπορούσε να είναι σίγουρη, ποτέ δε θα μπορούσε να είναι σίγουρη.<br /><br />Της είπε για τη Στέλλα! Για τον επικείμενο γάμο τους, για την ευτυχία που είχε βρει κοντά της. Ένιωσε το έδαφος να χάνεται. Εκείνη τη στιγμή σιγουρεύτηκε ότι τον ήθελε δικό της, δεν μπορούσε καμία να μπει ανάμεσά τους. Όχι, δεν ήταν αργά! Από εκείνη τη στιγμή μόνον αυτή η σκέψη στριφογύριζε στο μυαλό της. Η όμορφη κουβέντα που έκαναν μέχρι τότε μετατράπηκε σε μονολόγους του Μάρκου σε θέματα που ούτε καν θυμάται και σε μονολεκτικές απαντήσεις δικές της.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDSb71t8II/AAAAAAAAAS4/Q_2vHzqlaEw/s1600-h/18272-astral-love.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyDSb71t8II/AAAAAAAAAS4/Q_2vHzqlaEw/s320/18272-astral-love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125327753308926082" border="0" /></a><br />Της είπε ότι θα της τηλεφωνούσε ξανά, ότι θα ξαναβρισκόταν. Θα της τηλεφωνούσε...<br /><br /><br />Ο πιανίστας έπαιζε ένα κλασσικό τραγούδι του Nat King Cole<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Unforgettable, thats what you are<br />Unforgettable though near or far<br />Like a song of love that clings to me<br />How the thought of you does things to me<br />Never before has someone been more<br /><br />Unforgettable in every way<br />And forever more, thats how youll stay<br />Thats why, darling, its incredible<br />That someone so unforgettable<br />Thinks that I am unforgettable too<br /><br />Unforgettable in every way<br />And forever more, thats how youll stay<br />Thats why, darling, its incredible<br />That someone so unforgettable<br />Thinks that I am unforgettable too</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-617397374503255127?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-4531556260149489692007-10-25T10:38:00.001+03:002007-10-25T11:36:24.316+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBU4b1t8GI/AAAAAAAAASo/8tt7o__twFk/s1600-h/10622-DALI-LOVE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBU4b1t8GI/AAAAAAAAASo/8tt7o__twFk/s320/10622-DALI-LOVE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125189704470098018" border="0" /></a><br />(Σαλβαντόρ Νταλί)<br /></div><br /><br />Πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία τους συνάντηση; Ένιωθε σαν να ήταν μόλις χθες που δειπνούσαν μαζί. Της είπε ότι θα της τηλεφωνούσε ξανά, ότι θα ξαναβρισκόταν. Όχι, δεν της είπε ότι την αγαπούσε ακόμα, ότι θα ήθελε να δοκιμάζαν ξανά. Παντρευόταν σε λίγους μήνες αλλά... δεν την ένοιαζε. Θα της τηλεφωνούσε...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBUkr1t8FI/AAAAAAAAASg/x5CFGDs2yls/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBUkr1t8FI/AAAAAAAAASg/x5CFGDs2yls/s320/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125189365167681618" border="0" /></a><br />Ολόκληρη την ημέρα, πριν συναντηθούνε, τον σκεφτόταν.<br />Θυμόταν τις όμορφες στιγμές τους και χαμογελούσε. Μέχρι και στη γραμματέα της ήταν ευγενική!<br />Θυμόταν πόσο αγνός, τρυφερος και ευγενικός ήταν μαζί της. Καλούπι άντρα που σπάνιζε. Γι' αυτό και δεν ήταν ποτέ εκείνος που ερωτεύεσαι, ήταν πάντοτε εκείνος που αγαπάς, σαν φίλος, σαν αδελφός, όχι σαν εραστής. Γι'αυτό και τον απόδιωξε τότε, με τον τρόπο της. Τον ήθελε δίπλα της, όχι όπως εκείνος επιθυμούσε, τουλάχιστον όχι όλη την ώρα, όλο τον καιρό. Τον ήθελε, αλλά γύρευε το πάθος, να ικανοποιήσει το ζώο μεσα της. Και έτσι τον πλήγωνε, τον άδειαζε ψυχικά. Και κάθε που άδειαζε και εκείνη από σχέσεις δίχως ουσία, γιατί το ήξερε ότι η ουσία ήτανε πάντοτε στην αγάπη και στην επικοινωνία, γύρευε να τον βρει! Και εκείνος ήτανε πάντοτε εκεί. Μέχρι που "έσπασε" τελείως, δεν άντεξε, την παρατησε, της είπε ότι δε θα την έβλεπε ποτέ ξανά! Και ας ήξερε ότι θα την αγαπούσε παντοτινά...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBURb1t8EI/AAAAAAAAASY/bOfuEs7U8kw/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RyBURb1t8EI/AAAAAAAAASY/bOfuEs7U8kw/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125189034455199810" border="0" /></a><br /><br />Την πλήγωσε η απώλειά του, ήτανε το μόνο σταθερό της ζωής της. Και την εγκατέλειψε! Σταμάτησε να απαντάει στα τηλέφωνά της, στα mail της. Τον δικαιολογούσε αλλά δεν τον δικαιολογούσε! Ήξερε ότι "πέθαινε" πλάι της, ότι δεν μπορούσε να του δώσει όσα ήθελε, προσπαθούσε να τον προστατέψει από τον εαυτό της αλλά δεν ήθελε και να τον χάσει!<br />"Αν δε φύγω μακριά σου θα πεθάνω της είχε πει. Φρόντισε να είσαι καλά, μην ανησυχείς για εμένα. Και μην αδικείς τον εαυτό σου" της είχε πει πριν φύγει. Και εκείνη φρόντισε να μην κάνει τίποτα από ό,τι της είπε. Αδικησε τον εαυτό της. Συνέχισε να μπλέκει με ανθρώπους για τους λάθος λόγους και που στο τέλος την πλήγωναν, μέχρι που βαρέθηκε και αποφάσισε να μείνει μόνη. Και τότε βρέθηκε ξανά εκείνος μπροστά της!<br /><br />Δεν ήξερε τι μπορούσε να ζητήσει από εκείνον. Δεν ήξερε τι μπορούσε να γυρέψει εκείνος από αυτήν. Δεν ήξερε καν τι ήθελε. Τον αγαπούσε -από τότε- αλλά μπορούσε να είναι μαζί του; Πλέον ήξερε ότι στη ζωή της είχε πετύχει πολλά, είχε ζήσει περισσότερα και ήθελε αγάπη και σιγουριά. Κάποτε εκείνος της τα προσέφερε απλόχερα, έκανε τα πάντα μόνο και μόνο για να είναι εκείνη ευτυχισμένη. Τώρα; Θα την ήθελε πίσω; Και εκείνη; Πόσο σίγουρη ήταν για κάτι τέτοιο;<br /><br />(συνεχίζεται...)<br /><br /><br />στο ραδιόφωνο οι Cure:<br /><br />"So we meet again!" and I offer my hand<br />All dry and English slow<br />And you look at me and I understand<br />Yeah it's a look I used to know<br />"Three long years... and your favourite man...<br />Is that any way to say hello?"<br />And you hold me... like you'll never let me go<br /><br />"Oh c'mon and have a drink with me<br />Sit down and talk a while..."<br />"Oh I wish I could... and I will!<br />But now I just don't have the time..."<br />And over my shoulder as I walk away<br />I see you give that look goodbye...<br />I still see that look in your eye...<br /><br />So dizzy Mr. Busy - Too much rush to talk to Billy<br />All the silly frilly things have to first get done<br />In a minute - sometime soon - maybe next time - make it June<br />Until later... doesn't always come<br /><br />It's so hard to think "It ends sometime<br />And this could be the last<br />I should really hear you sing again<br />And I should really watch you dance"<br />Because it's hard to think<br />"I'll never get another chance<br />To hold you... to hold you... "<br /><br />But chilly Mr. Dilly - Too much rush to talk to Billy<br />All the tizzy fizzy idiot things must get done<br />In a second - just hang on - all in good time - wont be long<br />Until later...<br /><br />I should've stopped to think - I should've made the time<br />I could've had that drink - I could've talked a while<br />I would've done it right - I would've moved us on<br />But I didn't - now it's all too late<br />It's over... over<br />And you're gone..<br /><br />I miss you I miss you I miss you<br />I miss you I miss you I miss you so much<br /><br />But how many times can I walk away and wish "If only..."<br />But how many times can I talk this way and wish "If only..."<br />Keep on making the same mistake<br />Keep on aching the same heartbreak<br />I wish "If only..."<br /><br />But "If only...."<br />Is a wish too late...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-453155626014948969?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-61052194130732422092007-10-23T09:23:00.000+03:002007-10-23T10:13:00.389+03:00Μετά από πέντε χρόνια βρεθήκανε ξανά, ο ένας απέναντι από τον άλλο!<br /><br />Τον τυραννούσε όλη μέρα αυτή η συνάντηση, είχε αγχωθεί υπερβολικά που θα την έβλεπε ξανά, οι μνήμες που τον είχαν κατακλύσσει, τα όνειρα που ξέθαβε, όλα τον έκαναν να αισθάνεται τρελή νευρικότητα.<br />Δεν ήξερε ακόμα γιατί ήθελε τόσο πολύ να την δει. Πάντοτε πίστευε ότι όποτε μια ερωτική σχέση τελειώνει, μαζί της πρέπει να τελειώνει και η οποιαδήποτε επαφή των ανθρώπων αυτών. Η σχέση του με την Άρτεμη δεν είχε την καλύτερη κατάληξη, τσακωμένοι χωρίσανε, με τον χειρότερο τρόπο. Ας πίστευε πάνοτε ότι η αγάπη του για εκείνη ποτέ δε θα έσβηνε. Κάποια στιγμή έσπασε εκείνος, λύγισε, δεν μπορούσε να αντέξει άλλο μαζί της. Δεν άντεχε να τον αγαπάει όπως εκείνη ήθελε, όποτε εκείνη ήθελε...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rx2djTrHnSI/AAAAAAAAASI/zIFAyBRPc3Q/s1600-h/break-up.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rx2djTrHnSI/AAAAAAAAASI/zIFAyBRPc3Q/s320/break-up.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124425180919602466" border="0" /></a><br />Χωρίσανε και έκοψαν κάθε τους επαφή. Εκείνος θέλησε να μη τη ξαναδει. Και ας τον διέλυσε αυτό ακόμα περισσότερο, ήταν ο μόνος τρόπος να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του, δεν έβρισκε άλλο τρόπο.<br />Κάποια στιγμή γνώρισε τη Στέλλα. Κάποια στιγμή που είχε αποφασίσει ότι δε θα γνώριζε ποτέ καμία ικανή να τον κρατήσει. Δεν είχε καμία σχέση με την Άρτεμη. Αλλά τα κατάφερε! Σύντομα μάλιστα θα γινόταν και επισήμως γυναίκα του!<br />Κι αυτός τώρα της έλεγε ψέμματα για δήθεν δείπνα εργασίας ώστε να συναντηθεί με την Άρτεμη! Μύλος! Και ποτέ δεν του άρεσαν τα ψέμματα, τι να έκανε; Εδώ βέβαια δεν ήξερε καν γιατί το έκανε!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rx2euzrHnTI/AAAAAAAAASQ/8Jo-XUUpqiY/s1600-h/OTHERS_11932_03.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rx2euzrHnTI/AAAAAAAAASQ/8Jo-XUUpqiY/s320/OTHERS_11932_03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124426477999725874" border="0" /></a><br />...Τώρα που η συνάντηση είχε τελειώσει, αισθανόταν υπέροχα! Ανανεωμένος, ελεύθερος.<br />Αλλάζουν τελικά οι άνθρωποι, αλλάζουν.<br />Απέναντί του δεν είχε τη γυναίκα που τον είχε γοητεύσει τόσο πριν κάποια χρόνια, τη γυναίκα που στιγμάτισε το είναι του. Είχε μια ξένη, κάποια που απλώς θύμιζε εκείνη, δεν ήταν όμως η ίδια. Τα μάτια της δεν έλαμπαν, η αυτοπεποίθησή της είχε εξαφανισθεί πλήρως, η δύναμή της είχε γίνει φόβος.<br />Κάθισαν στο ίδιο τραπέζι μετά από πέντε χρόνια και δεν είχαν να πουν πολλά. Εκείνη τουλάχιστον, ειδικά αφού της ανακοίνωσε ότι παντρεύεται!<br />Έτσι ολοκληρώθηκε -όπως νόμιζε- με τυπικότατες συζητήσεις μια συνάντηση που ολόκληρη εβδομάδα ταλαιπωρούσε τη σκέψη του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-6105219413073242209?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-14056738325124997332007-10-10T08:26:00.001+03:002007-10-10T09:36:47.657+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwxy8jrHnFI/AAAAAAAAAQY/MkCbZDpCGJA/s1600-h/fog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwxy8jrHnFI/AAAAAAAAAQY/MkCbZDpCGJA/s320/fog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119593261107223634" border="0" /></a><br /><br /><br />Γύρισε από το πάρτυ πολύ αργά (ή καλύτερα πολύ νωρίς το πρωί) και πολύ μεθυσμένη! Τον βρήκε να κοιμάται στον καναπέ, φαινόταν εξαντλημένος και ανήσυχος.Το δωμάτιο μύριζε ουΐσκυ και καπνό. Όσο πιο ήσυχα μπορούσε τον πλησίασε για να τον σκεπάσει. Παρά τη ζάλη της που είχαν ως αποτέλεσμα κάποιες θορυβώδεις κινήσεις εκείνος δεν κατάλαβε τίποτα.<br />Στάθηκε για μια στιγμή να τον κοιτάζει πλημμυρισμένη από αισθήματα αγάπης και φόβου και αποφάσισε να κοιμηθεί και η ίδια.<br /><br />Ξύπνησε αρκετές ώρες αργότερα, περισσότερο κουρασμένη, με βαρύ κεφάλι από το αλκοόλ και τις σκέψεις.<br /><br />Στον ύπνο της είχε δει ότι εκείνος έφευγε μακριά της. Ήτανε λέει σε κάποιο ομιχλώδες τοπίο και τον έβλεπε να φεύγει. Εκείνη φώναζε το όνομά του. Και τον έβλεπε να γυρίζει προς το μέρος της καθώς απομακρυνόταν, χαμογελούσε και κάτι της έλεγε αλλά οι λέξεις δεν έφθαναν στα αυτιά της. Και τότε εκείνη ξεσπούσε σε λυγμούς. Και διέκρινε μια σκοτεινή γυναικεία φιγούρα να τον πλησιάζει.<br />Τότε το όνειρο άλλαζε. Έβλεπε τον εαυτό της σε μια παραδεισένια παραλία και τριγύρω της άντρες, μόνον άντρες. Να προσπαθούν να την αγκαλιάσουν, να τη χαιδέψουν κι εκείνη να μην αφήνεται. Να ψάχνει να τον βρει ανάμεσα σε τόσους άντρες, μα να μην τον βλέπει πουθενά. Και ζαλισμένη από το ποτό τελικά να αφήνεται στα χάδια των ξένων.<br />Περίεργο όνειρο, ακόμα πιο περίεργο που το θυμόταν, την άγχωσε ακόμα περισσότερο!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwxxZjrHnDI/AAAAAAAAAQI/hJMEnX46DxI/s1600-h/fear.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwxxZjrHnDI/AAAAAAAAAQI/hJMEnX46DxI/s320/fear.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119591560300174386" border="0" /></a><br /><br />Σηκώθηκε κι εκείνος δεν ήταν πουθενά. Έξω έβρεχε. Κι ένα σημείωμα της έλεγε ότι είχε βγει, για να περπατήσει, να αγοράσει εφημερίδες και τσιγάρα!Και ότι την αγαπούσε! Χαμογέλασε. Πόσο καιρό είχε να της το πει;<br /><br />Έφτιαξε καφέ και γέμισε την μπανιέρα.<br />Βυθίστηκε στο νερό και προσπάθησε να ηρεμήσει και να χαλαρώσει. Ήταν ακόμα ταραγμένη από τα όνειρά της. Κι αισθανόταν βρώμικη από αυτά.<br /><br />Τον αγαπούσε, ήταν μαζί περισότερο από τρία χρόνια, συζούσανε κανονικά εδώ και ένα χρόνο και σε λιγότερο από έναν χρόνο θα τον παντρευόταν.<br />Δεν ήταν ο ωραιότερος από όσους είχε στη ζωή της, δεν ήταν ο καλύτερός της εραστής. Ήτανε όμως πολύ διαφορετικός από όλους, τον αγάπησε γι' αυτό. Όλο αυτό τον καιρό της γνώριζε διαρκώς καινούριους κόσμους, λογοτεχνικούς,κινηματογραφικούς, μουσικούς και φιλοσοφικούς. Και ήτανε πάντοτε πολύ τρυφερός και καλός μαζί της. Δεν ήτανε ο ωραιότερος αλλά ήτανε σίγουρα όμορφος. Και της προσέφερε απλόχερα τα πάντα. Και της παρείχε ασφάλεια και σιγουριά για το μέλλον. Ήταν σίγουρα ο ιδανικός πατέρας για τα παιδιά που ήθελε να αποκτήσουν, ο άνθρωπος που χαίρεσαι να γνωρίζεις στη μαμά σου. Τον αγαπούσε, ήτανε απόλυτα σίγουρη γι' αυτό.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwxyCDrHnEI/AAAAAAAAAQQ/R_OZUbhZbPE/s1600-h/dolce2.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwxyCDrHnEI/AAAAAAAAAQQ/R_OZUbhZbPE/s320/dolce2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119592256084876354" border="0" /></a><br /><br />Κι ας την τρόμαζε ώρες ώρες. Όπως στην αρχή που γνωριστήκανε, τότε που απέπνεε κάποιο μυστήριο και μια παράξενη μελαγχολία. Την γοήτευσε αυτό πάνω του.<br />Δυο μέρες τώρα η στάση του της θυμίζει εκείνες τις πρώτες ημέρες. Και τώρα δεν είναι καθόλου γοητευτικό αυτό...<br /><br />Μήπως υπάρχει κάποια άλλη; Το ερώτημα αυτό της είχε καρφωθεί στο κεφάλι. Δεν μπορούσε να το διώξει. Ποια όμως; Πότε; Δεν έβρισκε απαντήσεις, μήτε λόγους για να δώσει καταφατική απάντηση.<br />Την αγαπούσε, ήτανε απόλυτα σίγουρη και γι' αυτό. Αλλά... αλλά τι; Όχι! Απλώς είναι πιεσμένος με τη δουλειά. Αυτό είναι! Θα έδιωχνε τις κακές σκέψεις από το μυαλό της, δεν υπήρχε κανένας λόγος να υπάρχουν, πόσο ηλίθια και ανασφαλής ένιωθε!<br />Αυτή! Αυτή που πάντοτε είχε όποιον ήθελε, που πάντοτε τους παρατούσε για τον επόμενο, τον καλύτερο όπως πίστευε. Που και χθες το βράδυ ακόμα θα μπορούσε να διαλλέξει όποιον επιθυμούσε...<br /><br />Από κάπου ακουγόταν το "Ανήσυχες μέρες" του Σωκράτη Μάλαμα<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><br />Ανήσυχες μέρες<br />Ταραγμένη νύχτα<br />Βεγγαλικά στην παραλία κι αδιέξοδα<br />Ζεστός καιρός<br />Τέλος του Μάη<br />Κι ένα αεράκι να φυσάει<br />Αστεία η λύπη να περνάει<br />Κι όμως να σε νικάει<br /><br />Κόκκινα χείλη της φωτιάς<br />Θύμασαι εκείνη π'αγαπάς<br />Το πρόσωπό της σα νερό<br />Μες στο μυαλό σου το θολό<br /><br />Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα<br />Κι ακούω μια φωνή σαν τη δική σου<br />Ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου<br />Γυρνάει μες στο μυαλό μου η θύμησή σου<br /><br />Που 'ναι τα μάτια σου να δουν<br />Αυτό το δειλινό<br />Που 'ναι τα χέρια σου ν' αγγίξουνε τον ουρανό</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1405673832512499733?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-49052999733799555522007-10-09T11:40:00.000+03:002007-10-09T15:34:58.786+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwtOmDrHnBI/AAAAAAAAAP4/gFnOzh3Ndgo/s1600-h/t103352xi4g.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwtOmDrHnBI/AAAAAAAAAP4/gFnOzh3Ndgo/s320/t103352xi4g.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119271817164856338" border="0" /></a><br /><br />Την βασάνισε πολύ η ταινία που επέλλεξε να δει το βράδυ. "Η νύχτα" του Μικελάντζελο Αντονιόνι, από την τριλογία της αποξένωσης,της αλλοτρίωσης. Της μιλούσε, θυμόταν, εκείνος για τον Αντονιόνι αλλά τον ένιωθε ξένο, δεν μπορούσε να δει ταινίες του. Μέχρι χθες! Τι όμορφο ζευγάρι, Mαρτσέλο Μαστροϊάννι και Ζαν Μορώ. Πόσο ερωτευμένοι πρέπει να ήταν και πώς κατέληξαν! Δυο ξένοι, δίχως κανένα κοινό σημείο, δίχως διάθεση να περισώσουν οτιδήποτε, απρόθυμοι να προσφέρουν στον έρωτα τους, δέκα χρόνια παντρεμένοι, ζώντας μία ψεύτικη και συμβατική ζωή.<br /><br />Πέρασε το βράδυ σκεπτόμενη την ταινία, την ζωή της κι εκείνον. Εκείνος. Της υποσχόταν πάντοτε ότι θα την έκανε ευτυχισμένη, πως οτιδήποτε άλλο έξω από αυτήν θα ήταν απλώς μια συμβατικότητα, ένα κενό. Ότι θα την αγαπούσε παντοτινά, όπως από πάντοτε την αγαπούσε. Θυμόταν τα λόγια του πεντακάθαρα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwt1LTrHnCI/AAAAAAAAAQA/th0fNbDFxLs/s1600-h/852.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwt1LTrHnCI/AAAAAAAAAQA/th0fNbDFxLs/s320/852.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119314238556838946" border="0" /></a><br />Σηκώθηκε νωρίς το πρωί για να βρει και τα γραπτά του, τα ποιήματα που της έγραφε, που έγραφε μόνο για εκείνη. Τα γράμματά του, τις φωτογραφίες του, όλα τα είχε φυλαγμένα. Τον αγαπούσε τον μαλάκα! Από τότε. Απλώς έκανε τα πράγματα να φαίνονται περισσότερο έντονα από ό,τι ήθελε. Από ό,τι η ηλικία τους ήθελε, από ό,τι εκείνη ήθελε τότε. Τότε...<br />Και τον πλήγωνε, τον πλήγωσε, για να τον γλυτώσει από τα όσα ήθελε και δεν μπορούσε να του δώσει και να της δώσει.<br /><br />Μα -τώρα το ξέρει- δεν τον ξέχασε ποτέ της, πάντοτε τον κουβαλούσε μέσα της. Από όσους γνώρισε, από όσους μπορούσε να έχει γνωρίσει ή μπορεί να γνωρίσει στη ζωή της, μόνον εκείνος μπορούσε να την κάνει ευτυχισμένη, μόνον εκείνος φρόντιζε να την γνωρίζει περισσότερο πίσω από την όμορφη επιφάνεια. Αλλά τον έδιωξε.<br /><br />Προχθές ήταν παρέα με κάποια. Φαινόταν πολύ όμορφη. Δεν ξέρει αν χαίρεται γι'αυτό ή αν ζηλεύει και λυπάται. Του αξίζει πολύ όμορφη γυναίκα πλάι του. Χαίρεται. Όχι! Ζηλεύει!<br />Ίσως να μην είναι κάποια, απλώς φίλη του ίσως να είναι, είχε πει ότι θα την αγαπούσε για πάντα. Και τι έγινε; Είχε χορτάσει λόγια. Όχι από αυτόν όμως. Και τι να έκανε; Να την περίμενε αενάως; Ζηλεύει. Και μάλιστα πολύ.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwtOBTrHnAI/AAAAAAAAAPw/nOCbBEYY5gM/s1600-h/jealous.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwtOBTrHnAI/AAAAAAAAAPw/nOCbBEYY5gM/s320/jealous.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119271185804663810" border="0" /></a><br /><br />Δεν είναι στη φύση της να ασχολείται με παντρεμένους ή άντρες σε σχέση. Εκείνος είναι άλλη ιστορία όμως. Θέλει να ακούσει νέα του, να προσπαθήσει να βρει μια άκρη, κάποια επαφή μαζί του. Θα ψάξει να τον βρει, το τηλέφωνό του, ίσως κρατάει επαφή με κάποιους κοινούς φίλους από τα παλιά, ίσως δεν έχει αλλάξει νούμερο, ίσως είναι στον κατάλογο.<br /><br />Το τηλέφωνο. Χτυπάει. Ας μην είναι από τη δουλειά. Όχι μαλακίες Κυριακάτικα.<br />"Παρακαλώ"...<br /><br /><br />Το cd player έπαιζε ένα cd που της είχε γράψει. Porcupine Tree, Where would we be<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Tied - tied to a time<br />When we knew that the sun would shine<br />And you were all smiles<br />And we could just talk for a while...<br />Of where we would be when the future comes<br />And how you would paint while I wrote my songs<br />If I could find you<br />And tell you about my life<br />Or maybe just write<br />And remind you of when we would dream...<br />Of where we would be when the future comes<br />And how you would paint while I wrote my songs<br />Strange how you never become<br />The person you see when you're young</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4905299973379955552?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-15137330738945078772007-10-08T12:19:00.000+03:002007-10-09T13:47:15.983+03:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-weight: bold;">(συνέχεια ιστοριών που βρίσκονται σε παλαιότερες αναρτήσεις)</span></span><br /><br /><br />...Το επόμενο πρωί έπρεπε να έχει "καθαρίσει". Δεν ήθελε να κοροιδεύει τον εαυτό, πόσο περισσότερο έναν άλλο άνθρωπο που αγαπούσε...<br /><br />Ξύπνησε με έναν απαίσιο πονοκέφαλο. Ήταν η τιμωρία του για την πρόφαση που είχε βρει για να αποφύγει την έξοδο ή απλώς οι επιπτώσεις του αλκοόλ που απερίσκεπτα κατανάλωσε σε άφθονες ποσότητες;<br />Τουλάχιστον είχε εξαφανίσει τα απομεινάρια πειστήρια της χθεσινής του δραστηριότητας.<br />Εκείνη είχε γυρίσει αρκετά αργά ή νωρίς το πρωί. Τον βρήκε να κοιμάται στον καναπέ και τον σκέπασε. Παρότι ο ύπνος του μόνον ήρεμος δε μπορούσε να χαρακτηριστεί, δεν την κατάλαβε. Πάλευε με εφιάλτες και σκέψεις. Και νικητής δεν μπόρεσε να βγει...<br /><br />Ξύπνησε αρκετά πρωί, εκείνη κοιμόταν ακόμα και σίγουρα θα κοιμόταν για πολύ ακόμα, τουλάχιστον έτσι συνήθιζε τις Κυριακές, ακόμα και όταν δεν βγαίνανε έξω το προηγούμενο βράδυ.<br />Μπήκε στο υπνοδωμάτιό τους. Για μερικές στιγμές κάθισε και την παρατηρούσε να κοιμάται.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwoDmDrHm5I/AAAAAAAAAO4/Etkzhq71xRY/s1600-h/sleep051206_450x395.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwoDmDrHm5I/AAAAAAAAAO4/Etkzhq71xRY/s320/sleep051206_450x395.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118907878816062354" border="0" /></a> Ήταν πολύ όμορφη, το ήξερε, το έβλεπε ακόμα. Μα κάτι μέσα του δεν κολλούσε. Την αγαπούσε. Όχι όμως όσο θα ήθελε...<br />Της άφησε ένα σημείωμα, κάτι ότι θα έβγαινε, να αγοράσει εφημερίδες και τσιγάρα, να περπατήσει λίγο, ότι την αγαπούσε. Δεν έλεγε ψέμματα...<br /><br /><br />Το απαλό πρωινό αεράκι του έκανε πάντοτε καλό. Όπως και το ψιλόβροχο που έβλεπε να έρχεται. Δεν πήρε αυτοκίνητο, προτιμούσε να περπατήσει.<br />Αγόρασε τσιγάρα. Ποτέ δεν του άρεσε να καπνίζει στο δρόμο. Τώρα όμως τα χρειαζότανε. Περπάτησε πολύ, κάπνισε περισσότερο, η βροχή είχε έρθει, είχε δυναμώσει και δεν τον ένοιαζε που βρεχόταν.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwoAVzrHm4I/AAAAAAAAAOw/cKJwr_bGUuk/s1600-h/irish_coffee.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwoAVzrHm4I/AAAAAAAAAOw/cKJwr_bGUuk/s320/irish_coffee.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118904301108304770" border="0" /></a><br />Κάθισε σε ένα μικρό καφέ που συνάντησε, μόνος, βρεγμένος και θλιμμένος. Χρειαζόταν έναν καφέ, παρήγγειλε ιρλανδικό. Καφεϊνη και αλκοόλ, ό,τι έπρεπε για την περίπτωσή του.<br />Ήθελε να ήξερε. Τι κάνει στη ζωή του; Τι κάνει εκείνη; Γιατί τον ενδιέφερε κάτι τέτοιο; Δεν είχε βρει απαντήσεις.<br />Είχαν χωρίσει άσχημα. Του είχε πάρει πολύ καιρό να συμμαζέψει τα κομμάτια του, να βάλει σε μια τάξη τη ζωή του. Να ερωτευτεί ξανά. Να ερωτευτεί; Ούτε γι'αυτό ήταν σίγουρος...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwn_yDrHm3I/AAAAAAAAAOo/6i6APNzDYX8/s1600-h/url.htm"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Rwn_yDrHm3I/AAAAAAAAAOo/6i6APNzDYX8/s320/url.htm" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118903686927981426" border="0" /></a><br />Σε κάποιον τηλεφωνικό θάλαμο (υπήρχαν ακόμα;) βρήκε έναν τηλεφωνικό κατάλογο! Δεν ήλπιζε ότι θα την έβρισκε εκεί. Ήταν πάντοτε ένα μυθιστορηματικό πρόσωπο, δεν θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί. Κι όμως! Το όνομά της. Το τηλέφωνο και η διευθύνσή της. Έμεναν αρκετά κοντά μάλιστα. Πώς δεν είχε τύχει να την συναντήσει ξανά;<br />Όχι! Έλυσε αρκετές απορίες. Δεν πρέπει να έχει παντρευτεί, κρατάει το πατρικό της επώνυμο. Μένει κοντά του. Αρκετά. Δεν θέλει να μάθει άλλα. Θέλει! Θα της τηλεφωνήσει, το ξέρει. Μα δεν ξέρει το λόγο. Δεν ξέρει τι να της πει. Θα της τηλεφωνήσει. Κι ας μη ξέρει το λόγο, κι ας μην ξέρει τι να της πει.<br /><br />"Παρακαλώ", ακούστηκε μια γνώριμη, λίγο πιο βραχνή, αγαπημένη φωνή στην άλλη άκρη του καλωδίου...<br /><br /><br />Στο μυαλό του στριφογύριζε από το πρωί το ""Vera" των λατρεμένων Pink Floyd<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Does anybody here remember Vera Lynn?<br />Remember how she said that<br />We would meet again<br />Some sunny day?<br />Vera! Vera!<br />What has become of you?<br />Does anybody else here<br />Feel the way I do?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1513733073894507877?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-57690314113285480302007-10-07T02:41:00.000+03:002007-10-07T02:44:24.672+03:00Nα μου λείπεις<br /><br />και να μην πρέπει καν να σου το λέω<br /><br />Να βλέπω τη μορφή σου<br /><br />όπου κι αν στρέφεται το βλέμμα<br /><br />Να ακούω τη φωνή σου<br /><br />πίσω από κάθε ήχο που ακούω<br /><br />πίσω από κάθε τραγούδι<br /><br />όπου κι αν ταξιδεύει η σκέψη μου<br /><br />όπου κι αν βρίσκομαι.<br /><br />Να μου λείπεις<br /><br />και να μη πρέπει καν να σου το λέω<br /><br />...θάνατος μικρός.<br /><br />Πονάω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-5769031411328548030?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-8917177671876260242007-10-05T08:20:00.000+03:002007-10-05T08:38:33.086+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwXNujrHmwI/AAAAAAAAANw/mCIKwnozSRM/s1600-h/zhong-yang-huang-joy-and-sorrow-25x25-ltd.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwXNujrHmwI/AAAAAAAAANw/mCIKwnozSRM/s320/zhong-yang-huang-joy-and-sorrow-25x25-ltd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117722751310207746" border="0" /></a><br /><br />Ευτυχία, ας πούμε...<br />κάθε της θέλω και δικό μου<br />κάθε μου μπορώ για εκείνη<br />για το χαμόγελό της<br />για να το βλέπω στο πρόσωπό της<br />τα μάτια της να λαμπυρίζουν.<br /><br />Ευτυχία,ας πούμε...<br />στις αποστάσεις μας<br />στις σιωπές μας<br />οι σκέψεις που ταξιδεύουν<br />που γίνονται όνειρα γλυκά<br />και ταξιδιάρικα πουλιά.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwXNVTrHmvI/AAAAAAAAANo/uxvMftfbTOo/s1600-h/happiness.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwXNVTrHmvI/AAAAAAAAANo/uxvMftfbTOo/s320/happiness.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117722317518510834" border="0" /></a><br />Ευτυχία,ας πούμε...<br />τρυφερό χάδι στο απαλό της δέρμα<br />φιλί στον λευκό της λαιμό<br />σιωπή στη θερμή αγκαλιά<br />ό,τι ζητάει να ζητάμε<br />να γινόμαστε ένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-891717767187626024?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-53239452406225132362007-10-01T13:56:00.000+03:002007-10-01T14:05:44.387+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwDUdTrHmkI/AAAAAAAAAMQ/B_n_kykJkPg/s1600-h/White_horse_print.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RwDUdTrHmkI/AAAAAAAAAMQ/B_n_kykJkPg/s320/White_horse_print.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5116322776655305282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ποίημα όμορφο θέλησα να σου γράψω<br /><br />μα οι λέξεις λίγες, φτωχές φαντάζουν μερικές φορές.<br /><br />γιατί ποιο όμορφο λεκτικό περιβάλλον<br /><br />μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια αυτό που ένιωσα;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-5323945240622513236?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-17225213098890707492007-09-18T09:30:00.000+03:002007-09-18T14:56:13.719+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-i3BpuoYI/AAAAAAAAAK4/xVO7QT_7uWw/s1600-h/underwood5small.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-i3BpuoYI/AAAAAAAAAK4/xVO7QT_7uWw/s320/underwood5small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111483168308765058" border="0" /></a><span style="">Είχε να αγγίξει τη γραφομηχανή του από όταν πέθανε η γυναίκα του, κοντά τρία χρόνια τώρα. Την λάτρευε, ήταν η αιτία που έγραφε . Τώρα δεν έβρισκε λόγους να ξαναγράψει. Κι ας τον πιέζαν οι φίλοι του κι ας τον επιζητούσε το αναγνωστικό του κοινό. Γιατί να γράψει; Συνήθιζε να της διαβάζει τις ιστορίες του, να αναζητά στα μάτια της την επιδοκιμασία για να συνεχίσει, το χαμόγελο. Τώρα; Απομονώθηκε και από τους φίλους, σταμάτησε να γράφει, να ζει. Ο εκδότης του δεν τον πίεζε, τουλάχιστον τα δύο πρώτα χρόνια, άλλωστε πουλούσε ακόμα το τελευταίο του μυθιστόρημα, σεβάστηκε το πένθος του. Μα τώρα ζητούσε καινούριο βιβλίο, επικαλούταν το συμβόλαιο μαζί του. Δεν είχε διάθεση όμως, δεν μπορούσε να αγγίξει την γραφομηχανή του.</span> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Ένας φίλος, από εκείνους που κάποτε θεωρούσε καρδι</span><span style="">ακούς, του προσέφερε τα κλειδιά από το εξοχικό του. Έτσι, για να φύγει από το χώρο που είχε ζήσει, από το χώρο που ήταν γεμάτος με εικόνες από τη γυναίκα του, από τον έρωτά τους. Για να ηρεμήσει μήπως και η αλλαγή χώρου τον βοηθούσε. Να ξεκινήσει να γράφει και πάλι, να ξεκινήσει να ζει ξανά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Με βαριά καρδιά δέχτηκε να φύγει. Ένα ερημικό, από τον Σεπτέμβριο, νησάκι ίσως να ήταν ό,τι καλύτερο για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ήξερε ότι έπρεπε να δώσει κάτι στον εκδότή του, ήταν το επάγγελμά του, ζούσε από αυτό. Κι ας </span><span style="">μην μπορούσε να αγγίξει την γραφομηχανή του, κι ας μην είχε εκείνη να της διαβάζει ό,τι έγραφε. Έπρεπε…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>…</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Στο νησί του μίλησαν για εκείνη. Την «γυναίκα που διάβαζε ποιήματα». Λέγαν ότι ήτανε τρελή. Την έβλεπαν σε ερημικές παραλίες να κάθεται δίπλα στο κύμα, κάποιοι την είχαν ακούσει να μιλάει στα κύματα, να απαγγέλει ποιήματα. Έμενε σε ένα απόμερο λόφο, κανείς δεν ήξερε την ιστορία της, απλώς την έλεγαν τρελή. Και την αποφεύγαν και τους απέφευγε κι η ίδια. Μόνο για τρόφιμα κατέβαινε καμιά φορά στην πόλη και για βιβλία που παραλάμβανε από το ταχυδρομείο. Και δε μιλούσε σε κανέναν, μον</span><span style="">άχα σμειώματα τους έδινε με τα πράγματα που ήθελε. Την έλεγαν τρελή, κάποιος την βάπτισε «γυναίκα που διάβαζε ποιήματα».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Είχε βρει την ιστορία του. Θα έγραφε για εκε</span><span style="">ίνη. Θα προσπαθούσε να μάθει την ιστορία της, ποια ήτανε, γιατί έγινε η «γυναίκα που διάβαζε ποιήματα». Του είπαν πως ήταν μάταιο, να την αποφύγει, ήταν απλώς μια τρελή, δε θα έβγαζε τίποτα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">…</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:webdings;">Άρχισε</span> να ρωτάει τους συγχωριανούς της για εκείνη. Δεν έμαθε πολλά πράγματα, μόνον ότι είχε έρθει στο νησί για μόνιμη εγκατάσταση κάποια χρόνια πριν. Ότι οι γονείς της ήταν από εκεί, μετανάστες όμως χρόνια στην Αυστραλία. Ότι πρέπει να ήταν παντρεμένη. Τίποτε άλλο. Και συνεχώς του έλεγαν ότι είναι τρελή και δεν θέλει επαφές με κανέναν. Άδικος κόπος να προσπαθήσει να της μιλήσει. Αυτό το διαπίστωσε και ο ίδιος τη μέρα που την πέτυχε στη χώρα, της φώναξε να της μιλήσει, την ακολούθησε και εκείνη το έβαλε στα πόδια, έτρεξε μακριά. Πήγε από το σπίτι που του είπαν ότι έμενε. Άδικος κόπος και πάλι. Χτύπησε την πόρτα μα δε του άνοιξε, μήτε του αποκρίθηκε. Την περίμενε στην αυλή της, βγήκε έξω και τον προσπέρασε τρέχοντας.<br /></p><p class="MsoNormal">Δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. Η εικόνα της γυρνούσε διαρκώς στο κεφάλι του παρέα με διάφορες ιστορίες που υπέθετε ότι μπορεί να την τυραννούσαν. Έπλεκε διάφορα σενάρια, θα μπορούσε να γράψει πολλές ιστορίες με αφορμή εκείνη, πάρα πολλές ιστορίες. Έπρεπε όμως να μάθει την πραγματική της ιστορία. Το ήθελε να την μάθει.</p>...<p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-iFxpuoXI/AAAAAAAAAKw/M7_KL44PqbQ/s1600-h/seaside-sunset.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-iFxpuoXI/AAAAAAAAAKw/M7_KL44PqbQ/s320/seaside-sunset.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111482322200207730" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal">Άρχισε να περπατάει τις νύχτες στις παραλίες με την ελπίδα να τη συναντήσει, να την ακούσει να μιλάει στα κύματα. Να ακούσει τα ποιήματα που τους ψιθύριζε.<br /></p><br />Ένα βράδυ ζεστό, Σεπτέβριος ακόμα, την πέτυχε σε μια ερημική παραλία. Την είδε στα κύματα να μιλάει. Προσεκτικά προσπάθησε να την πλησιάσει , να μην την τρομάξει, τα λόγια της να ακούσει. Την είδε να γδύνεται και να βουτάει στη θάλασσα. Ξάπλωσε στην αμμουδιά εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της, να θαυμάζει το παιχνίδισμά της με τα κύμματα.<br />Σε αυτό το σημείο τον πήρε ο ύπνος. Ξύπνησε από ένα απαλό,υγρό χάδι. "<span style="font-style: italic;">Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο. Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο" </span>την άκουσε να του ψιθυρίζει στο αυτί.<br /><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-gfhpuoWI/AAAAAAAAAKo/SAltFroE9Ng/s1600-h/Metsovo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/Ru-gfhpuoWI/AAAAAAAAAKo/SAltFroE9Ng/s320/Metsovo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111480565558583650" border="0" /></a></p><br />Κάνανε έρωτα κάτω από το φεγγάρι, στην αμμουδιά....<br />...<br />Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τον βρήκανε στο ίδιο σημείο ξαπλωμένο, μόνο. "Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα" δεν ήταν δίπλα του. Πήγε από το σπίτι της τρέχοντας, δεν ήταν εκεί. Ρώτησε τους χωριανούς, δεν την είχε δει κανένας, η εμμονή του γινόταν ενοχλητική.<br />...<br />Τον έβλεπαν να περπατά τις νύχτες στην παραλία. Να μιλάει στα κύματα...<br /><br />...<br />Μια νέα δημοσιογράφος ήρθε στο νησί. Θέλει να κάνει ρεπορτάζ για έναν συγγραφέα που πριν χρόνια έφθασε στο νησί, ερωτεύτηκε την "γυναίκα που διάβαζε ποιήματα" και τρελάθηκε...<br /><br /><br /><br />υγ: η δημοσιογράφος και η "γυναίκα που διάβαζε ποιήματα" θα είναι η ίδια ηθοποιός...<br /><br />υγ2: αφιερωμένη στην croft<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1722521309889070749?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-81301133518852657972007-09-13T12:23:00.000+03:002007-09-13T13:45:51.262+03:00...Τον αγαπάει αλλά ώρες ώρες δεν μπορεί να τον καταλάβει. Έχει δύο μέρες τώρα που φέρεται περίεργα. Σαν να βρίσκεται αλλού, σαν το μυαλό του να ταξιδεύει. Έτσι ήτανε τον πρώτο καιρό που γνωριστήκανε, λίγο θλιμμένος, λίγο απόμακρος, λίγο μυστήριος. Και αυτό την είχε τραβήξει κοντά του. Τώρα όμως αυτό δεν της αρέσει καθόλου, την τρομάζει ίσως...<br /><br />Του είχε πει ότι αυτό το Σάββατο θα έβγαιναν έξω, ήταν καλεσμένοι για τα γενέθλια ενός συναδέλφου της. Είχαν και καιρό να βγούνε έξω. Όχι ότι την ενοχλούσε αυτό, το αντίθετο μάλιστα. Της άρεσαν οι ώρες που περνούσαν παρέα, μόνοι τους, στο κοινό τους σπίτι. Είχαν τόσα πολλά να κάνουνε παρέα...<br />Άλλωστε πάντοτε της άρεσε να μένει σπίτι όταν είχε καλή παρέα. Όμως σήμερα έπρεπε και ήθελε να βγει. Της είπε ότι έχει πονοκέφαλο, ότι δεν αισθανόταν καλά. Μα το ήξερε πως κάτι άλλο συνέβαινε, πως κάτι δεν ήθελε να της πει. Το φοβόταν αυτό το κάτι. Το φοβόταν πραγματικά κι ας μην μπορούσε ούτε καν να φανταστεί τι μπορούσε να είναι. Ή μάλλον μπορούσε να φανταστεί πολλά, χειρότερα ίσως κι απ'την πραγματικότητα, απλώς δεν ήθελε. Θα έβγαινε, το είχε αποφασίσει. Θα ντυνόταν όμορφα, θα γδυνόταν από τις σκέψεις της, θα περνούσε ωραία, έστω και μόνη.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RukUYxpuoTI/AAAAAAAAAKQ/COEv0K-G4Vo/s1600-h/lovers.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RukUYxpuoTI/AAAAAAAAAKQ/COEv0K-G4Vo/s320/lovers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109637668106314034" border="0" /></a><br />Στο πάρτυ κατάλαβε ότι ακόμα τη θεωρούσαν όμορφη. Κι εκείνος της το έλεγε συνέχεια αλλά ήταν διαφορετικά. Διάφοροι προσπαθούσαν να την φλερτάρουν, ακόμα και κάποιοι συνάδελφοι που ξέραν ότι είναι αρραβωνιασμένη. Δεν της άρεσε αυτό, τον αγαπούσε, ήταν το μόνο σίγουρο που είχε αυτή τη στιγμή. Και τον σκεφτόταν όλο το βράδυ. Από εγωισμό και μόνο καθόταν στο πάρτυ, ανεχόταν τον κάθε μαλάκα, χαμογελούσε και σκεφτόταν εκείνον. Και έπινε. Μόνη ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Έπινε. Είχε μάθει κοντά του να πίνει. Έπινε...<br /><br />στο μυαλό της τραγουδούσε ο Αλκίνοος:<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Πέρασαν μέρες χωρίς να στο πω<br />"Το σ' αγαπώ δυο μόνο λέξεις..."<br />αγάπη μου,πως θα μ' αντέξεις,<br />που 'μαι παράξενο παιδί σκοτεινό.<br /><br />Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δώ,<br />κι αν σε πεθύμησα δε ξέρεις.<br />"Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις..",<br />σου το 'χα πει ένα πρωί βροχερό.<br /><br />Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει<br />σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.<br />κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,<br />μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.<br /><br />Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις<br />κι εγώ πιο μόνος κι από μένα,<br />μες σε δωμάτια κλεισμένα,<br />το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,<br />γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω.<br /><br />Στα σοβαρά μη με παίρνεις ειν' το μυαλό μου θολό<br />είναι και ο κόσμος μου αστείος.<br />Κι όταν με βαρεθείς τελείως<br />ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θες.<br /><br />Και εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο<br />και κάποιο στίχο που σου μοιάζει,<br />κοιτάζω έξω και χαράζει...<br />έγινε το αύριο πάλι χθες.<br /><br />Θα σβήσω .....</span> <br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">(ο πίνακας "windmill of lovers" είναι του William Blake)</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-8130113351885265797?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-210790066219738332007-09-12T08:30:00.000+03:002007-09-12T09:25:15.318+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RueFrBpuoLI/AAAAAAAAAJI/lwzW8for_1E/s1600-h/munch.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RueFrBpuoLI/AAAAAAAAAJI/lwzW8for_1E/s320/munch.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109199276499443890" border="0" /></a><br />Είναι αρραβωνιασμένος εδώ και έξι μήνες, το επόμενο καλοκαίρι πρόκειται να παντρευτεί. Αγαπάει την μέλλουσα σύζυγό του, το ξέρει ότι την αγαπάει. Αλλά...<br /><br />Είχε πάρα πολύ καιρό να τη σκεφτεί και ακόμα περισσότερο να τη συναντήσει. Όχι, δεν της μίλησε, τυχαία την είδε σε κάποιο εμπορικό κέντρο. Άραγε τον είδε και εκείνη; Τον κατάλαβε, τον θυμήθηκε; Εκείνος πάντως προσποιήθηκε ότι δεν την είδε και την ταραχή που τον έπιασε την έκρυψε πολύ καλά από τη γυναίκα του. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να της εξηγήσει ποια ήτανε, τι σήμαινε για εκείνη, τι θα σήμαιναν οι φλόγες στα μάτια του που θα άναβαν ξανά. Που, τώρα το καταλάβαινε, ποτέ του δεν έσβησαν.<br /><br />Δεν ήταν όσο όμορφη την είχε διατηρήσει η μνήμη του. Δεν ήταν καν πιο όμορφη από την τωρινή του σύντροφο, μήτε από άλλες που κατά διαστήματα περάσαν από τη ζωή του. Άλλα ήταν που κυρίως τον κράτησαν μαζί της ακόμα και τις περιόδους που δεν ήταν ζευγάρι, τις περιόδους που εκείνη φρόντιζε να τον πληγώνει. "Πώς μπορείς να είσαι τόσο καλός μαζί μου όταν εγώ σου συμπεριφέρομαι σαν σκρόφα;", τον είχε ρωτήσει κάποτε. Της είχε χαμογελάσει, την φίλησε τρυφερά και δεν απάντησε ποτέ. Άλλωστε δεν είχε λόγια να εκφράσει όσα ένιωθε και κυρίως τους λόγους που τα ένιωθε. Απλώς υπήρχαν εκεί κάθε που ήτανε μαζί. Και της προσέφερε απλόχερα την καρδιά του.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RueF9hpuoMI/AAAAAAAAAJQ/RWM21lI-Sfs/s1600-h/melancholy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RueF9hpuoMI/AAAAAAAAAJQ/RWM21lI-Sfs/s320/melancholy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109199594327023810" border="0" /></a><br /><br />Σάββατο βράδυ και προφασίστηκε πονοκέφαλο. Ήτανε καλεσμένοι σε κάποιο πάρτυ για τα γενέθλια συναδέλφου της. Κάποιου που ελάχιστα γνώριζε και ελάχιστα συμπαθούσε. Αλλά δεν ήταν εκεί το πρόβλημα, ο λόγος που δεν ήθελε να πάει. Ήθελε να μείνει μόνος του, να αναπολήσει, να θυμηθεί, να σκεφτεί, να αποφασίσει.<br /><br />Μένοντας επιτέλους μόνος είχε την ευκαιρία να κοιτάξει παλιές φωτογραφίες, εκείνες που χρόνια έκρυβε σε κλειδωμένα συρτάρια στο γραφείο του. Κάθε φωτογραφία και μια ιστορία. Και ακόμα περισσότερες εκείνες που επανερχόταν από μόνες τους στη μνήμη. Εκείνες που πάντοτε πίστευε ότι της είχε κρύψει πολύ καλά μέσα στην καρδιά του.<br /><br />Και τα μπουκάλια άδειαζαν το ένα μετά το άλλο. Και τα τσιγάρα άναβαν προτού το άλλο σβήσει. Το επόμενο πρωί έπρεπε να έχει "καθαρίσει". Δεν ήθελε να κοροϊδεύει τον εαυτό του, πόσο περισσότερο έναν άλλο άνθρωπο που αγαπούσε. Και στο cd player ακουγόταν οι Tindersticks:<br /><br />Greeds all gone now, theres no question<br />And I can see you push your hair behind your ears<br />Regain your balance<br />Doesnt matter where she is tonight<br />Or with whoever she spends her time<br />If these arms were meant to hold her<br />They were never meant to hold her so tight<br />For the love of that girl<br />Greeds all gone now, the panic subsides<br />When I could run, pulling arms to love her<br />Try to put myself on on the inside<br /><br />For the love of that girl<br />Tears swell, you dont know why<br />For the love of that girl<br />They never fall, they can never run dry<br />For the love of that girl<br /><br />Promise is never over, never questioned it needed reply<br />But she could breathe deep into my neck<br />Let me know Im just on the outside<br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />(οι πίνακες είναι του Edvard Munch)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-21079006621973833?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-65936791721246220182007-09-11T10:32:00.000+03:002007-09-11T10:40:53.468+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RuZGPcWPbKI/AAAAAAAAAIw/ZqDL3Ce6pt4/s1600-h/solitude.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RuZGPcWPbKI/AAAAAAAAAIw/ZqDL3Ce6pt4/s320/solitude.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108848058419866786" border="0" /></a><br /><br />...Είναι Σάββατο βράδυ. Δεν πάει καιρός που κανονικά θα έπρεπε να ετοιμάζεται για άλλη μία νυχτερινή έφοδο σε κάποιο πολύβουο κέντρο. Η νύχτα πάντοτε την καλούσε κι εκείνη υπήρξε μία από τις βασίλισσες της. Η ομορφιά της, που δεν την έχει εγκαταλείψει ακόμα, άλλωστε δεν την έχουν πάρει και τα χρόνια, υπήρξε πάντοτε εντυπωσιακή. Και γινόταν αντικείμενο θαυμασμού από τους άντρες και την πολιορκούσαν σε κάθε της έξοδο. Και εκείνη, γυναίκα κυνηγός, σπάνια θυμάται τον εαυτό της μόνο.<br /><br />Μα τώρα κουράστηκε. Την κούρασαν οι άσκοπες σχέσεις, οι σχέσεις με ημερομηνία λήξεως, τα ξενύχτια δίχως λόγο.<br />Αυτό το Σάββατο, όπως και αρκετά πριν από αυτό, το έχει πάρει απόφαση. Δεν πρόκειται να συνεχίσει τη ζωή που τόσο την κούρασε, που την ξόδεψε ανούσια.<br />Θα μείνει στο τεράστιο μοναχικό της σπίτι, θα μαγειρέψει κάτι όμορφο μόνον για εκείνη, θα λεηλατήσει την κάβα της με τα κρασιά, θα ακούσει μουσική, ίσως δει και καμιά ταινία, θα καπνίσει αμέτρητα τσιγάρα, θα αναπολήσει...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RuZFxcWPbJI/AAAAAAAAAIo/VRp-0zo4nzE/s1600-h/wine-bottles.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RuZFxcWPbJI/AAAAAAAAAIo/VRp-0zo4nzE/s320/wine-bottles.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108847543023791250" border="0" /></a><br />...Πόσα ονόματα θυμάται, πόσοι περάσαν από τη ζωή της, από το κρεβάτι της και έπειτα λάβαν τη θέση τους στην πολύτιμη τροπαιοθήκη της, άδεια ονόματα κενά από μνήμες.<br />Μα υπήρχε κάποιος, κάποιος τόσο διαφορετικός από όλους αυτούς, κάποιος που από τη μνήμη της δεν έχει διαγραφεί κι ας έφυγε από τη ζωη της. Τον είδε προχτές στο δρόμο, δεν του μίλησε, δεν ξέρει αν την είδε και αυτός.Ήταν με κάποιαν άλλη παρέα. Φαινόταν ευτυχισμένος. Αυτός που πάντοτε υπήρχε στο πλάι της και συστηματικά εκείνη τον απόδιωχνε μακριά της Αυτός! Αυτός την είχε αγαπήσει πραγματικά. Κι εκείνη-όχι αυτό το θυμάται-τον είχε αγαπήσει, απλώς ,δεν ήταν ποτέ αυτό που έψαχνε, αυτό που στο μυαλό της είχε πλάσει.<br /><br /><br />..και στο δωμάτιο ακούγεται ο Duke...<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">In my solitude you haunt me<br />With reveries of days gone by,<br />In my Solitude you taunt me<br />With memories that never die<br />I sit in my chair, I'm filled with despair<br />There's no one could be so sad<br />With gloom everywhere, I sit and I stare<br />I know that I'll soon go mad.<br />In my Solitude I'm praying<br />Dear Lord above Send back my love</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-6593679172124622018?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-13961114328520827552007-09-04T10:36:00.000+03:002007-09-04T10:51:42.457+03:00κοιτάζω το κενό σημείο που άφησες στο κρεββάτι μου,<br />το άρωμά σου μυρίζω στα σεντόνια μου<br />και στο σακάκι που σου έδινα<br />να μη κρυώνεις στο μπαλκόνι<br />καθώς ονειροπολούσαμε κοιτώντας τ'αστέρια.<br /><br />άδικη κατάρα περιφέρομαι στο άδειο σπίτι<br />με συνοδεία αγαπημένων μας μουσικών<br />με νέγρικες τρομπέτες και άγριες κιθάρες<br />και με βραχνές φωνές καθώς σύννεφα καπνού<br />τυλλίγουνε τον χώρο μου.<br /><br />ένας χώρος γεμάτος με την παρουσία σου<br />με εικόνες από το χθες που έφυγε άξαφνα<br />και μόνο μου με άφησε να ονειροπολώ<br />να αναπολώ και να μαθαίνω<br />ότι το "σ'αγαπάω δεν κλeίνεται σε παρελθόντες χρόνους"*<br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />*o στίχος ανήκει στον Θεόδωρο Παντούλα και είναι από την ποιητική του συλλογή "Αντίδωρο" που έχω αναρτήσει σε παλαιότερο ποστ στο drunktank5.blogspot.com</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1396111432852082755?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-20738395195551344552007-09-03T13:46:00.000+03:002007-09-03T13:48:35.030+03:00<h1 style="text-align: center; font-weight: normal;"><span style="font-size:100%;">Πρέπει να δω τον κόσμο μ’ άλλα μάτια</span></h1> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Να βρω κουράγιο και να συνεχίσω.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Δεν θα ‘σαι πλάι μου πια.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Δεν θα ‘μαι πλάι σου ποτέ ξανά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Γιατί; Γιατί;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Τόσα όνειρα που τα προδώσαμε<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Τόσες νύχτες που ξόδεψα κλαίγοντας μόνος.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Δεν άκουσες ποτέ σου το τραγούδι μου.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Δεν σου τραγούδησα ποτέ.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Bookman Old Style&quot;,&quot;serif&quot;;">Γιατί; Γιατί;<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-2073839519555134455?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-11798223093646783082007-08-31T10:11:00.000+03:002007-08-31T10:38:15.500+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Είμαι ένα φύλο κίτρινο που χορεύει στον αέρα,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Που λιώνει στη βροχή, που το σκεπάζει η σκόνη.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Του φθινοπώρου φύλο είμαι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Είμαι ένα δένδρο καμένο, που στέκει μονάχο<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Στη μέση της ερήμου, στη μέση μιας καμένης γης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Είμαι εκείνος που ποτέ μου δεν υπήρξα,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Που μ’ ονειρεύτηκα μια κρύα του φθινοπώρου νύχτα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Εκείνος που έβλεπες να τρέχει μέσα στη βροχή,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Ένα κορμί χαμένο στους αιώνες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Είμαι το χθες, το αύριο και το σήμερα ˚ μα δεν υπάρχω.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Είμαι ένα όνειρο που έσβησε πριν να χαράξει η μέρα,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Μια παγωμένη σιωπή, μια σκέψη που έμεινε βουβή,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;">Ένα τραγούδι που ποτέ δεν θα τελειώσει...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 13pt; font-family: &quot;Book Antiqua&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1179822309364678308?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-81302079489126848682007-08-30T14:00:00.000+03:002007-08-30T14:06:00.735+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RtakIsWPa8I/AAAAAAAAAHA/utNVZWHdKOw/s1600-h/hdhgdf.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QyIb2f_UkzE/RtakIsWPa8I/AAAAAAAAAHA/utNVZWHdKOw/s320/hdhgdf.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104447696921390018" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >οι πρώτες στάλες της βροχής<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >οι δρόμοι γεμάτοι κίτρινα φύλα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >το θλιμμένο φόρεμα της φύσης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Θυμάσαι το όμορφο σκούρο μπλε του ουρανού,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Τη λίμνη με τα αγριεμένα της νερά;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Της ημέρες της απουσίας σου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Οι εικόνες αυτές μοναδική μου συντροφιά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Βγήκα μια βόλτα και η βροχή χαστούκιζε το πρόσωπό μου,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Σαν απατημένη ερωμένη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Ή σαν αυστηρή δασκάλα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:&quot;;" >Ξεπλένοντας τις σκέψεις μου από την παρουσία σου.</span></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: left;">(Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε από την Βιβή http://vv-gati.blogspot.com . Την ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ευγενική παραχώρηση χρήσης του)<br /><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-8130207948912684868?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-29170534697557167912007-08-22T18:57:00.001+03:002007-08-22T18:57:46.403+03:00Έμαθα πλέον ότι τα όνειρα είναι δωρεάν. Και πουλιούνται πανεύκολα. Κι εγώ είχα μεγάλη ανάγκη να ονειρεύομαι μα… όταν τα όνειρα πεθαίνουν οι άνθρωποι ξαναγεννιούνται. Κι εγώ έχω ανάγκη να ξαναγεννηθώ. Κάποτε ίσως να καταλάβεις. Ίσως και να με συγχωρήσεις. Εγώ πάντως σε είχα συγχωρήσει από πάντοτε. Και ποτέ δεν πρόκειται να σε μισήσω. Κι ας είναι πολύ πιο εύκολο από το να μη σε αγαπάω…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-2917053469755716791?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-87720607914964170582007-08-22T18:54:00.001+03:002007-08-22T18:54:38.638+03:00Με μερικούς ανθρώπους νιώθεις ένα αίσθημα προαιώνιας συγγένειας, μια γνωριμία πέρα από τους αιώνες. Έτσι μόνον μπορείς να εξηγήσεις πώς δύο άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο δε γνωριζόντουσαν σχεδόν καθόλου, κάθονται ξαφνικά και συζητάνε, δίχως συναίσθηση του χρόνου, για πράγματα ασήμαντα και σημαντικά, ρουφώντας ο ένας τον άλλο, προσπαθώντας να κερδίσουν τον χρόνο που χάθηκε στην Εδέμ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-8772060791496417058?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-6559567052573055332007-08-22T18:49:00.001+03:002007-08-22T18:50:32.731+03:00Δεν ήθελα να με βρεις πιωμένο, άλλωστε ήταν μόλις τρεις το μεσημέρι. Όμως από τη στιγμή που με πήρες τηλέφωνο και μου είπες ότι θα περνούσες από το σπίτι δε μου άφησες άλλη επιλογή. Έπρεπε να πιω, όχι να μεθύσω, να πιω για να αντέχω να σε κοιτάζω δίχως να μπορώ να σε αγγίξω.<br /> Έτσι, με βρήκες πιωμένο. Και είμαι σίγουρος ότι κολακεύτηκες απίστευτα πολύ γνωρίζοντας ότι έπινα για πάρτη σου. Όπως είμαι εξίσου σίγουρος ότι λυπήθηκες στο τέλος, καθώς το ποτήρι μου προσγειώθηκε με δύναμη στο ωραίο σου κεφάλι. Πάντως για το τελευταίο λυπήθηκα κι εγώ. Βλέπεις, δεν είχα προλάβει να τελειώσω το ποτό μου, όταν κάποια μαλακία σου με ώθησε στο να σου το σερβίρω στο κεφάλι.<br /> Κρίμα που δεν θυμάμαι τι ήταν αυτό που είπες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-655956705257305533?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-17787787832211395092007-08-22T18:45:00.000+03:002007-08-22T18:49:32.214+03:00Στο τραπεζάκι μπροστά μου ένα μπουκάλι κρασί, ένα τασάκι κι ένα πακέτο τσιγάρα. Μου ζήτησες να ανοίξω το κρασί καθώς εσύ θα έφερνες ποτήρια. Όπως πάντα υπάκουσα, άλλωστε ποτέ δεν είχα πει όχι σε ένα καλό μπουκάλι κρασί.<br /> Ήρθες και κάθισες δίπλα μου, σχεδόν σε ακουμπούσα και με ακουμπούσες. Αρχίσαμε να πίνουμε και να συζητάμε. Για σχέσεις που τελειώνουν, για ερωτικές ιστορίες με άσχημο τέλος, για την αγάπη γενικότερα. Δε μιλούσα πολύ, θυμάμαι. Προτιμούσα να ακούω εσένα να μιλάς. Κάποια στιγμή σε έχασα. Δεν θυμάμαι πώς και γιατί αλλά έβλεπα τα χείλη σου να κουνιούνται μα ο ήχος δεν έφθανε ως τα αυτιά μου. Σταμάτησα να σε κοιτάζω. Δεν ξέρω αν σταμάτησες κι εσύ να μιλάς. Εγώ πάντως κοίταζα το τραπεζάκι, που εν τω μεταξύ είχε γεμίσει με μπουκάλια, και σκεφτόμουν αν έπρεπε να σε αγκαλιάσω ή να σου ανοίξω το κεφάλι με τα άδεια μπουκάλια από κρασί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1778778783221139509?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-45586004072720724632007-08-22T18:43:00.000+03:002007-08-22T18:45:34.972+03:00Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι όλη τη νύχτα. Δεν ξέρω αν έφταιγε η αφόρητη ζέστη που επικρατεί την τελευταία εβδομάδα. Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο, προσεκτικά να μη σε ξυπνήσω. Πίστευα ότι ίσως λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μου να έκανε δουλειά. Τίποτα! Ξάπλωσα και άρχισα να ονειρεύομαι κοιτώντας το ταβάνι. Άναψα τσιγάρο. Έβαλα ένα ποτήρι ουίσκι. Άναψα κι άλλο τσιγάρο. Ο ύπνος είχε πια φύγει μακριά μου εκείνο το βράδυ. Σηκώθηκα πάλι κι ήρθα ως την πόρτα του δωματίου σου. Προσεκτικά την άνοιξα. Μέσα στο ημίφως κάθισα και σε κοίταζα καθώς κοιμόσουν. Ήσουν πανέμορφη, πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά. Έμοιαζες με άγγελο. Σε κάποια φάση γύρισες πλευρό και ήταν σαν να με κοιτούσες κι εσύ. Κι εγώ ήθελα να έρθω να φιλήσω το μπράτσο σου ή το γυμνό σου στήθος, όμως φοβόμουν πως θα σε ξυπνούσε η κίνησή μου αυτή και δεν το ήθελα. Έτσι, έμεινα απλώς να σε κοιτάζω και να ονειρεύομαι με τα μάτια μου ανοιχτά. Όπως ακριβώς δηλαδή με βρήκες το πρωί σα ξύπνησες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-4558600407272072463?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-69256731326808433832007-08-22T18:39:00.000+03:002007-08-22T18:41:25.207+03:00Οι λέξεις έφυγαν πια!<br />Με παράτησαν και αυτές.<br />Γύρω μου μονάχα κόλλες λευκές,<br />κόλλες σκισμένες και λέξεις φαντάσματα.<br />Οι λέξεις έφυγαν πια κι αυτές.<br />Την ώρα που μου είπες "αντίο".<br />Οι λέξεις έφυγαν...<br /> ...τώρα μου λείπεις πιο πολύ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-6925673132680843383?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1998838384364713717.post-12183695627658248622007-08-22T18:22:00.000+03:002007-08-22T18:39:00.721+03:00Λέξεις που κάποτε φοβήθηκαν να ειπωθούν,<br />που η σιωπή τις τρόμαξε, τις σκότωσε,<br />καλύτερα ποτέ να μη σχηματιστούν.<br />Λέξεις φαντάσματα γινήκανε πια.<br />Λάθος στιγμή διαλλέξαν για να βγουν,<br />ματώσαν τα χείλη, λέξεις δραπέτες,<br />σαν αστραπές και σαν κατάρες ηχούν.<br />Αλίμονο! Δεν έπρεπε ποτέ να ειπωθούν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998838384364713717-1218369562765824862?l=drunktank20.blogspot.com' alt='' /></div>drunk tankhttp://www.blogger.com/profile/07395053355597535893noreply@blogger.com